าหลัวเจิ้นเซียนได้ ตระกูลเทพของข้าก็จะเคารพท่านในฐานะครู” น้ำเสียงของหญิงสาวเย็นชาลงกว่าเดิม
“ไม่กล้าหรอก” หยวนผู้ไม่ทราบชื่อทำความเคารพเล็กน้อย คิ้วขมวดลง แต่เอวไม่ได้ก้มลง
“ไปพาโจวเหวินไปหาตระกูลเซียน” เสียงผู้หญิงดังขึ้นอีกครั้ง
“ผมขอถามเซียนจุนได้ไหมครับ ว่าทำไมเขาถึงมาที่ตระกูลเซียน” หวังหมิงหยวนไม่ได้คิดจะจากไป เขาเหลือบมองเซียนตูหยูโหลวแล้วถาม
“ถ้าฉันบอกให้ฆ่าเขา คุณจะพาเขามาไหม?” ดูเหมือนว่าหญิงคนนั้นจะเป็นคนเย็นชาโดยธรรมชาติ น้ำเสียงของเธอมีความเฉยเมยที่ทำให้ผู้คนแม้จะอยู่ห่างไกลออกไปหลายพันไมล์ก็รู้สึกถูกปฏิเสธ
“ไม่ แต่ฉันรู้ว่าเซียนจุนจะไม่ฆ่าเขา และการฆ่าเขาก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรนัก” หวังหมิงหยวนกล่าว
“คุณรู้ว่าฉันจะไม่ฆ่าเขา แต่ยังตอบว่าไม่ คุณคิดว่าฉันใจเย็นและจะไม่ฆ่าคุณจริงๆหรือ?” เสียงของหญิงสาวราวกับมีพลังมหาศาลไหลออกมาจากเซียนตูหยูโหลว ราวกับเส้นไหมที่มองไม่เห็น รัดร่างของหวังหมิงหยวนไว้
เสื้อผ้าของหวังหมิงหยวนถูกตัดขาดทันทีด้วยเส้นไหมที่มองไม่เห็น เส้นไหมนั้นแนบชิดกับผิวหนังของเขา และยังมีเส้นไหมอีกเส้นหนึ่งที่พันรอบคอของเขา แต่เพียงแค่สัมผัสผิวหนังก็ตัดผ่านผิวหนังที่บอบบางราวกับคริสตัล ทำให้เลือดไหลออกมาเล็กน้อย
ดูเหมือนว่าเพียงแค่คิดถึงผู้หญิงคนนั้นครั้งเดียว หัวของหวังหมิงหยวนก็จะหลุดออกจากร่างไปตลอดกาล
“ไม่ได้มีเจตนาจะล่วงเกิน ผมแค่ต้องการแจ้งให้เซียนจุนทราบว
