อนคนไร้ฝีมือไปเลย
“นี่มันเป็นไปได้อย่างไร!” ศาสตราจารย์กู่นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้และมองดูเหตุการณ์นั้นอย่างอึ้งๆ โดยไม่รู้ว่ามันคืออะไร
“รู้สึกยังไงบ้าง… ราชาแห่งโจรดูเหมือนจะ… มากๆ…” คนๆ หนึ่งครุ่นคิดอยู่นาน แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าจะใช้คำพูดอะไรมาอธิบายสภาพของโจรคนนี้ดี
“นางฟ้า!” มีคนตอบขึ้นมาทีหลัง
“ใช่! มันคือนางฟ้า ทำไมราชาโจรถึงดูไม่เหมือนโจรอีกต่อไปแล้ว ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับนางฟ้า…” ชายคนนั้นตะโกนก่อนจะตบต้นขาตัวเอง
“จริงๆ แล้ว ทุกการเคลื่อนไหวของเขามีความนุ่มนวลราวกับฝุ่นละออง เหมือนนางฟ้าที่ไม่แตะต้องฝุ่นละอองเลย”
“ฉันกำลังโน้มตัวไป ฉันสู้ได้อย่างสง่างาม ฉันเคยเห็นคนนี้มาก่อนแล้ว!”
เฒ่าเคฟาดมันด้วยไม้ ร่างของโจวเหวินปลิวไปตามแรงลมจากไม้ ขณะที่คทาขยับ มีดไม้ไผ่ในมือก็ถูกยกขึ้นอย่างแผ่วเบา ทำให้คทาเอียงไปอีกมุมหนึ่งราวกับควบคุมไม่ได้
ขณะนั้นเอง หมัดของจิ่วหยางเพิ่งระเบิดออกมา ปะทะกับคทา ทำให้เกิดระเบิดรุนแรงขึ้น คลื่นกระแทกที่เกิดขึ้น แผ่กระจายไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว เหมือนกับลวดลายแสงของคลื่นน้ำ ทุกสิ่งที่สัมผัสกับคลื่นกระแทกต่างก็ถูกกระแทก แตกกระจายและหลอมละลายกลายเป็นลาวาในเวลาเดียวกัน ร่างที่บอบช้ำของเค่อกรีบถอยหลังไปแตะพื้น กระแทกพื้นจนเป็นหลุมขนาดใหญ่ มือที่ถือคทาสั่นเทา และแทบจะถือไม่ไหว เลือดไหลออกมา
มือของเซียวเลื่อนจากด้านหลังมาที่คอของโจวเหวินราวกับมีด ขณะ
