ไมต้องช่วยล่ะ? คนอย่างโจวเหวินไม่ต้องการความช่วยเหลือจากใครเลย” หลี่ซวนพูดพร้อมกับยิ้ม
เซี่ยเซียนเยว่มองไปที่หลี่ซวน แต่ในใจเขากำลังพิจารณาว่าหลี่ซวนหมายถึงอะไร
จริงหรือไม่ที่โจวเหวินมองโลกในแง่ดีและคิดว่าโจวเหวินสามารถจัดการเรื่องนี้ได้ด้วยตัวเอง หรือว่าการที่โจวเหวินต้องตายเป็นเรื่องที่หนักเกินไป?
อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ของโจวเหวินนั้นค่อนข้างน่ามอง กล่าวได้ว่าเวลามาถึงจุดที่ต้องตัดสินใจว่าจะอยู่หรือตายแล้ว หากให้เซี่ยเซี่ยเยว่คาดเดา เธอคิดว่าอย่างหลังน่าจะเป็นไปได้มากกว่า
“เหลียนเฉิงยังสร้างไม่เสร็จเลย ความขัดแย้งภายในรุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?” เซี่ยเซียนเยว่คิดในใจ
“โค้ชแค่ฝึกซ้อม ไม่จำเป็นต้องช่วย” คำพูดของเฟิงฉิวหยานทำให้เซี่ยเซี่ยเยว่รู้สึกมืดมนและหวาดกลัวมากขึ้นในใจ คราวนี้ยังฝึกดาบอีกเหรอ? มีการฝึกซ้อมแบบนี้ด้วยเหรอ? โกหกไม่ได้หรอก ไม่งั้นก็คงปกปิดไว้แบบขอไปที
“อย่างที่สุภาษิตว่าไว้ มันเป็นความจริง ศิษย์ในวัดอดตายไปแล้ว ศิษย์คนนี้ยังไม่จากอาจารย์ไปเลย ฉันหวังว่าอาจารย์จะตายเร็ววัน” เซี่ยเซี่ยเยว่ถอนหายใจ
หมิงซิวกล่าวเพิ่มเติมว่า “โค้ชยุให้พวกเขาเล่น และเมื่อพวกเขารู้สึกเหนื่อย การเอาชนะก็เกิดขึ้นได้ในพริบตาเดียว”
“เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ แล้วเธอก็สามารถเอาชนะได้ในพริบตาเดียว พูดให้มันดูปลอมกว่านี้หน่อยได้ไหม?” เซี่ยเซียนเยว่รู้สึกไร้ค่าสำหรับโจวเหวิน และมองไปที่ฉินเจิ้นผู้หญ
