เมื่อสักครู่เซียว จิ่วหยาง และเหล่าเคเพิ่งแสดงพลังอันแข็งแกร่งออกมา เหล่าผู้ทรงอิทธิพลอย่างเซียนและหย่าไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้แต่น้อย และยังถูกปราบปรามอีกด้วย
เซียวเป็นพวกอันธพาลที่โหดเหี้ยม ถ้าหากก่อนหน้านี้มีคนสามคนนี้ร่วมกันล้อมโจวเหวิน พวกเขายังไม่มีไหวพริบและไม่รู้ว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งแค่ไหน แต่ตอนนี้มันเทียบกันได้เลย การที่คนสามคนนี้ร่วมกันล้อมโจวเหวิน ทำให้คนที่ดูอยู่รู้สึกหวาดกลัวและเป็นห่วงโจวเหวินอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“โจวเหวิน เจ้าต้องชดใช้ทุกสิ่งที่เจ้าทำ” เฒ่าเคจ้องมองโจวเหวินอย่างเย็นชา คทาในมือของเขาเปล่งแสงประหลาดที่มองไม่เห็นออกมา
ในเมื่อหลิวหยุนหนีไปแล้ว คงเป็นไปไม่ได้ที่จะกลับมาอีก หากปราศจากการควบคุมของไท่จี้ พลังของเคและเซียวก็จะสามารถควบคุมโจวเหวินได้อีกครั้ง
“ฉันบอกว่าจะวิ่งตอนไหนกัน?” โจวเหวินพูดอย่างไม่ใส่ใจ เขาไม่มีเจตนาจะวิ่ง มิเช่นนั้นเขาคงวิ่งไปกับหลิวหยุนแล้ว
ขณะที่โจวเหวินกำลังพูดอยู่นั้น นิวท์แท้แห่งความว่างเปล่าก็บินขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้กลับไปยังท้องฟ้าเพื่อฟื้นฟูพลัง พลังของมันถูกกดดันด้วยกฎแห่งโลก และแม้แต่พลังระดับเทพก็แทบจะไม่อาจคงอยู่ได้อีกต่อไป
สายฟ้าแห่งความว่างเปล่าฟาดลงมาและระดมยิงใส่ไข่แห่งความโกลาหลอย่างบ้าคลั่ง และนิวท์แท้แห่งความว่างเปล่าก็อ้าปากกลืนกินเข้าไปหาโจวเหวิน
โจวเหวินไม่ได้หลบ ทำให้ไข่แห่งความโกลาหลถูกกลืนกินโดยกิ้งก่าแห่
