จงจื่อหย่ากล่าว ร่างของเธอก็เคลื่อนไหว ทิ้งร่องรอยไว้เบื้องหลังทีละอย่าง
ไม่ มันไม่ควรเรียกว่าเป็นผี มันควรจะมีลักษณะเหมือนกับร่างของจงจื่อหย่าทุกประการ และไม่มีทางที่จะบอกได้ว่าคนไหนคือจงจื่อหย่าตัวจริง
จงจื่อหย่าทั้งห้าคนราวกับเป็นร่างจำลอง ชักดาบออกมาเพื่อสังหารจิ่วหยางพร้อมกัน แสงดาบตัดกันไปมา แต่ละคนบ้าคลั่งและโหดเหี้ยมยิ่งกว่ากัน
ฝ่ามือของจิ่วหยางเปิดและปิดสลับกัน และสามารถสกัดกั้นการโจมตีทั้งห้าของจงจื่อย่าได้ทั้งหมด
จงจื่อหย่าทั้งห้าตนนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ภาพลวงตา พลังของพวกเขามีอยู่จริง พวกเขามีลักษณะเหมือนกับร่างที่แท้จริงของจงจื่อหย่าทุกประการ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะบอกได้ว่าตนไหนคือร่างของจงจื่อหย่า
“งานที่ดูแย่ ต่อให้ลอกเลียนแบบซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ไร้ค่า” จิ่วหยางเป็นเพียงแค่คนธรรมดาที่มีเพียงมือคู่เดียว ท่าทางเรียบง่ายจนใครๆ ก็เข้าใจได้ แต่เขากลับใช้ความแข็งทื่อกดข่มจงจื่อหย่าไว้ทีละคน จนทำลายร่างจำลองของจงจื่อหย่าเป็นชิ้นๆ
“งานที่ลอกเลียนแบบนั้นไม่มีคุณค่าอะไรเลย แต่ภาพวาดที่สร้างสรรค์จริงๆ นั้นแตกต่างออกไป บางทีในสายตาของคุณ ภาพวาดทุกภาพอาจดูน่าเกลียด แต่ไม่ว่าภาพวาดจะยิ่งใหญ่แค่ไหน มันก็สร้างขึ้นบนความน่าเกลียดนี้…” ร่างของจงจื่อหย่าสั่นไหว และอวตารก็ปรากฏขึ้นราวกับผี คอยโจมตีจิ่วหยางจากทุกทิศทุกทาง
“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องพิจารณาจากว่าภาพวาดนี้เป็นของใคร ศักยภาพของปรมาจารย
