่วงหล่นอย่างช้าๆ แต่ไม่มีกลีบใดร่วงลงบนดวงดาว ราวกับว่ากลีบดอกทั้งหมดจะเลี่ยงมันไปโดยอัตโนมัติ
“เหลียนเจิ้นซิงจุน เขาเป็นดาราระดับไหนกัน?” โจวเหวินจ้องมองเหลียนเจิ้นซิงจุนพลางเดินไปยังภูเขาไป่หยูทีละก้าว
เหลียนเจิ้นซิงจุนนั่งอยู่ใต้ต้นดอกท้อ ราวกับไม่รู้เลยว่าโจวเหวินมาถึงแล้ว โจวเหวินมาถึงกลางเขาแล้ว แต่เหลียนเจิ้นซิงจุนก็ยังไม่ตอบอะไร
จนกระทั่งโจวเหวินปีนขึ้นไปถึงยอดเขา เหล่าเหลียนเจิ้นซิงจุนจึงลืมตาขึ้นมาในที่สุด
แม้จะมีหมวกกันน็อค แต่โจวเหวินก็มองไม่เห็นใบหน้าของเหลียนเจิ้นซิงจุน เห็นเพียงดวงตาเท่านั้น
เป็นดวงตาคู่หนึ่งที่คนแทบจะจำไม่ได้หลังจากมองเพียงแวบเดียว ดวงตาคู่นี้ไม่ได้น่าเกลียด และอาจเรียกได้ว่าสวยด้วยซ้ำ
แต่ฉันไม่รู้ว่าทำไม การเห็นดวงตาเหล่านั้นถึงทำให้คนรู้สึกขนลุก หรือแม้กระทั่งรู้สึกไม่สบายใจ อยากหันหลังหนีไปให้พ้น
วิญญานชั่วร้าย!
ดวงตาคู่นั้นมีพลังงานชั่วร้ายบางอย่าง ซึ่งน่ากลัวและสยดสยอง
ดวงตาคู่นั้นจ้องมองโจวเหวิน โจวเหวินรู้สึกได้ว่า ในดวงตาคู่นั้น เขาดูเหมือนไม่ใช่คน แต่เป็นหมูที่จะถูกเชือดบนเขียง
“ใช่แล้ว นี่น่าจะเป็นวังดาวหยูเหิง ซิงจุนน่าจะซื่อสัตย์ ไม่ใช่ซิงจุนหวู่ฉู่ ทำไมของชิ้นนี้ถึงดูเหมือนจะใช้กำลังถ้าไม่เข้ากันล่ะ” โจวเหวินคิดในใจ
โจวเหวินคิดเช่นนั้น แต่เหลียนเจิ้นซิงจุนคิดเช่นนั้นไปแล้ว
ดาบหยกขาวในมือของเขาถูกดึงออกจากฝักในพริบตา และเมื่อโจวเหวินเห็น
