่างฉันจะไปได้” โจวเหวินปฏิเสธโดยไม่คิดถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำ
พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงเกลียดชังเขาที่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับกระดูก เขาไปที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และเป็นเรื่องแปลกที่จะมีผลไม้ดีให้กิน
“โอเค ชนะฉันไปเลย ไม่ต้องไปก็ได้” จิ่วหยางพูดอย่างตรงไปตรงมา
อันที่จริง เป้าหมายหลักของการที่จิ่วหยางมาที่นี่ก็คือการต่อสู้กับโจวเหวิน ไม่ว่าโจวเหวินจะไปดินแดนศักดิ์สิทธิ์หรือไม่นั้นเป็นเรื่องที่พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงห่วงใย จิ่วหยางไม่สนใจ แต่เขาก็ไม่สามารถขัดคำสั่งของพระวิญญาณบริสุทธิ์ได้
“อย่าล้อเล่นสิ ฉันจะเอาชนะคุณได้ยังไง” โจวเหวินกล่าว
“คุณไม่รู้จักผม แล้วคุณจะรู้ได้ยังไงว่าคุณเอาชนะผมไม่ได้?” จิ่วหยางพูดอย่างใจเย็นขณะจ้องมองโจวเหวิน
โจวเหวินรู้ว่าตัวเองประมาท แต่เขาก็ไม่สนใจเรื่องแบบนี้ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เหล่าเซียนที่ออกมาจากแดนศักดิ์สิทธิ์นั้น แต่ละคนก็แข็งแกร่งแตกต่างกันไป ใครจะออกมา คนธรรมดาอย่างผมก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้หรอก”
“ไม่ว่าแกจะพูดมาก จะต่อสู้กับฉัน หรือฉันจะจับแกกลับไปตอนนี้ ผลลัพธ์ก็เหมือนกัน” จิ่วหยางมองไปที่โจวเหวินแล้วพูด
“มิเช่นนั้น เจ้าควรกลับไปรอจนกว่าข้าจะว่างในอนาคต แล้วค่อยมาเยือนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ข้ามีธุระสำคัญต้องทำตอนนี้ และข้าไปไม่ได้” แม้ว่าโจวเหวินจะเคยไปเยือนดินแดนศักดิ์สิทธิ์มาแล้ว แต่เขาก็ไม่ยอมเสียหน้า
“คุณจะเลือกสถานที่หรือฉันจะเลือกสถานที่?” จิ่วหยางยังคงพูดด้ว
