“ชื่ออะไรเหรอ?” โจวเหวินถามพลางมองเด็กหนุ่มที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา
“ท่านอาจารย์ปีศาจ ข้าชื่อเคน” เด็กหนุ่มมองโจวเหวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ไม่มีแม้แต่ความกลัวในดวงตา มีแต่ความเคารพยำเกรง
“เคน?” โจวเหวินจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเหม่อลอย เขามีใบหน้าที่งดงาม แม้จะยังเป็นหนุ่ม แต่ก็หล่อเหลามากแล้ว ใบหน้ามีมิติ มุมต่างๆ บนใบหน้าชัดเจน
“ครับ ท่านปีศาจ ข้าชื่อเคน” เด็กหนุ่มพูดซ้ำ
“มันคงเป็นแค่เรื่องบังเอิญ” โจวเหวินคิดในใจ
โจวเหวิน ชื่อของเคน ไม่ใช่ชื่อที่ไม่คุ้นเคย บรรพบุรุษของเหล่าร้ายในคัมภีร์ไบเบิลบางคนกล่าวว่า เขาเป็นบรรพบุรุษของแวมไพร์
แต่คาอินควรจะเป็นลูกชายของอาดัมและเอวา เด็กชายคนนี้เห็นได้ชัดว่ามีลำดับอาวุโสแตกต่างกันมากเกินไป และเขาไม่น่าจะเป็นลูกชายของอาดัมและเอวาได้
และที่จริงแล้ว เคน ผู้ซึ่งควรจะเป็นตัวร้ายตัวฉกาจ กลับไม่ปฏิบัติต่อเขาเหมือนเป็นความหวังที่จะไม่ทำให้เขาเสียใจกับการกระทำของตน และยังไม่ยอมให้สัตว์เลี้ยงของเขาเข้ามาในเมืองอีกด้วย
“เคน ข้าจะมอบสัตว์เลี้ยงคู่ใจให้เจ้า หวังว่าเจ้าจะใช้มันปกป้องบ้านเกิด ญาติพี่น้อง และเพื่อนฝูง อย่าทำตัวเกินเลยความคาดหวังของเจ้าเมือง” โจวเหวินกล่าว
“ครับ ท่านจอมมาร เคนปฏิบัติตามคำสอนอย่างเคร่งครัด” เด็กหนุ่มมองโจวเหวินด้วยความชื่นชมและตั้งใจฟังคำสอนอย่างจริงจัง
เดิมทีโจวเหวินต้องการมอบเทพแห่งสงครามสีทองให้แก่เจ้าเมือง
