ลัว เขาก็จะชักดาบออกมาเพียงครึ่งเดียว และทันใดนั้นโจวเหวินก็ได้ยินเสียงดาบกระทบฝักดังแว่วมา ราวกับเสียงดาบนับพันเล่มถูกเก็บเข้าฝักพร้อมกันในสมรภูมิรบ
“อุ๊ปส์!” โจวเหวินอุทานเสียงดัง แล้วเหลือบมองไปรอบๆ ปรากฏว่าดาบในสุสานทั้งหมดได้กระจัดกระจายออกไป ลอยอยู่บนท้องฟ้าเหมือนกาแล็กซี มองไปรอบๆ ก็เห็นแต่ดาบที่สว่างไสว มองไม่เห็นปลายสุด ไม่รู้ว่ามีกี่เล่มกันแน่
โจวเหวินเหลือบมองเพียงแวบเดียวก็เห็นว่าดาบแห่งท้องฟ้าทั้งหมดต่างพุ่งเป้ามาที่เขา ทุกทิศทาง ทุกหนทุกแห่ง ดาบทั้งหมดล้วนเล็งมาที่โจวเหวิน
ในขณะนั้น โจวเหวินพลันรู้สึกว่าตัวเองมีศัตรูอยู่ทั่วโลก ความรู้สึกโดดเดี่ยวและไร้ทางออกทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว
โดยไม่เว้นช่วง ดาบทั้งหมดก็พรั่งพรูออกมาด้วยพลังดาบ แสงดาบ และเจตจำนงดาบที่หลากหลาย ท้องฟ้าและแสงดาบพันเกี่ยวกัน และถูกบีบคั้นจนตาย
จนถึงตอนนี้ โจวเหวินยังไม่สามารถยอมแพ้ได้ เขาทำได้เพียงชักดาบออกมาเรื่อยๆ พร้อมกับเตรียมพร้อมที่จะต้านทานการโจมตีของว่านเจี้ยน
“เปิด!” โจวเหวินเปิดขอบเขตแห่งความโกลาหลขั้นแรก คำพูดที่เปล่งประกายด้วยแสงปรากฏขึ้นทีละคำและห่อหุ้มร่างกายของเขา ก่อตัวเป็นรูปร่างของไข่แห่งความโกลาหล
ภายในไข่แห่งความโกลาหล โจวเหวินจับด้ามดาบด้วยมือทั้งสองข้างแล้วดึงขึ้นอย่างสุดกำลัง ในขณะที่ภายนอก ดาบนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่ไข่แห่งความโกลาหลราวกับพายุ
ปัง ปัง! ปัง ปัง!
หนิงไม่ได้แตกสลายเพ
