เนื่องจากสาเหตุที่ไม่ทราบแน่ชัด วันนี้โซโกะไม่สามารถค้นหาเว็บไซต์นี้ได้ โปรดให้เพื่อนๆ นักอ่านจดจำชื่อโดเมนของเว็บไซต์นี้ (Book Haige Quanpin) เพื่อกลับมายังเว็บไซต์ได้! หรือลองค้นหา “ฉันแค่อยากเล่นเกมอย่างเงียบๆ” ใน Baidu เพื่อหาตอนล่าสุด!
เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของสัตว์น้อย โจวเหวินก็รู้ว่ามันต้องพบหุ่นสองตัวในสุสานแล้ว แต่เมื่อมองดูแล้วก็ยากที่จะบอกได้ว่าหุ่นตัวนั้นเป็นพรหรือคำสาป
โจวเหวินเดินกลับไป แต่เจ้าสัตว์ร้ายตัวน้อยก็ยังไม่จากไป มันเดินวนไปรอบๆ เครื่องทองสัมฤทธิ์หลายรอบ แต่ก็ไม่กระโจนเข้าใส่
“อาจกล่าวได้ว่ามีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในโลหะบรอนซ์รูปทรงคล้ายหัวไชเท้าชิ้นนี้” โจวเหวินเดาในใจ
ในเวลานั้น เจ้าสัตว์ตัวน้อยได้แทะกินส่วนที่ตายแล้วของต้นวอลนัทเหล็กออกไป หากหัวไชเท้าชนิดนี้เหมือนกับวอลนัทเหล็ก บางทีมันอาจเป็นสัตว์เลี้ยงคู่ใจได้เช่นกัน ซึ่งน่าสนใจทีเดียว
อย่างไรก็ตาม สัตว์ตัวเล็กนั้นสามารถแทะวอลนัทเหล็กได้ก่อนหน้านี้แล้ว เพราะวอลนัทเหล็กไม่แข็งมากนัก สิ่งนี้ไม่สามารถทำร้ายโจวเหวินได้เลย และสัตว์ตัวเล็กนั้นก็ยิ่งแทะเล่นมากขึ้นไปอีก
ดังนั้นถึงแม้สัตว์ร้ายตัวน้อยจะโลภ แต่ก็ไม่อยากกลืนเครื่องทองสัมฤทธิ์เข้าไปทั้งหมด อาจเป็นเพราะมันกินเครื่องทองสัมฤทธิ์ไม่ลง
โจวเหวินไม่รู้ว่ารูปปั้นทองสัมฤทธิ์นี้เกี่ยวข้องกับตำนานและมหากาพย์ของผู้ที่ไม่เสียใจกับการกำเนิดเมือง แต่ถึงกระนั้นเขาก็
