กฉันไม่ได้” โจวเหวินกล่าว
สัตว์ตัวน้อยพยักหน้า จากนั้นก็มองไปรอบๆ สักพัก ดมกลิ่นอากาศด้วยจมูก แล้ววิ่งไปในทิศทางหนึ่ง
โจวเหวินรีบวิ่งตามสัตว์ตัวเล็กนั้นไป และเฝ้าดูมันมองซ้ายขวาแล้วดมกลิ่น มันดูเหมือนสุนัขตำรวจ
หลังจากออกจากสุสานแล้ว ผู้คนบนถนนต่างก็กราบไหว้ “จอมมาร” ทันทีที่เห็นโจวเหวิน ทุกครั้งที่โจวเหวินเดินผ่านไป เขาก็จะคุกเข่าลง ทำให้โจวเหวินรู้สึกอึดอัด
ไม่ว่าจะมีสัตว์ร้ายตัวเล็ก ๆ กี่ตัว พวกมันก็จะวนเวียนอยู่ในเมือง และสักพักหนึ่ง พวกมันก็จะมุ่งหน้าไปยังหน้าผา
เพื่อให้สะดวกในการอ่านครั้งต่อไป คุณสามารถคลิก “รายการโปรด” ด้านล่างเพื่อบันทึกการอ่านบทนี้ (บทที่ 1551 การล่าสมบัติในเมืองอันน่าจดจำ) คุณจะเห็นบันทึกนี้ได้ในครั้งต่อไปที่คุณเปิดชั้นหนังสือ!
เช่นเดียวกับข้อความ “ฉันแค่อยากเล่นเกมอย่างเงียบๆ” โปรดแนะนำหนังสือเล่มนี้ให้เพื่อนของคุณ (QQ, บล็อก, WeChat ฯลฯ) ขอบคุณสำหรับการสนับสนุน!! ()