บื่อจริง ๆ
คิดอยู่นานแต่ก็ยังหาทางแก้ปัญหาไม่ได้ จึงทำได้เพียงแต่ทาสีทับข้อความเดิมต่อไป
ลองอีกครั้งไม่รู้กี่ครั้ง ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม ไม่ว่าการโจมตีแบบใดจะเข้าใส่ร่างของดาวเกราะสีเขียว บาดแผลก็จะกลับคืนสู่ตัวเขาเอง ซึ่งเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อมาก
เขาคิดหาวิธีสารพัดอย่าง ยกเว้นแต่ว่าเขาจะตั้งรับอย่างเดียวโดยไม่โจมตี ตราบใดที่เขาทำร้ายดาวเกราะสีเขียวได้ เขาก็จะจบสิ้น
การส่งความตายซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่คิดไตร่ตรองนั้นไร้ประโยชน์ โจวเหวินจึงไม่ได้ปัดฝุ่นสำเนาของเป่ยโต่วฉีซิง แต่กลับไปปัดฝุ่นสำเนาอื่นๆ แทน โดยหวังว่าจะเปลี่ยนใจ
แต่ถึงแม้เขาจะฆ่าราชาดาวเกราะเขียวไม่ได้ โจวเหวินก็ยังมีโอกาสมากพอที่จะกลับบ้านได้แล้ว เขาสามารถฆ่าราชาดาวได้ถึงสองตนติดต่อกัน คาดว่าโจวเหวินจะทำสำเร็จบนโลกนี้
“ท่านอาจารย์ครับ บาร์บีคิวของท่านครับ” ตอนถึงเวลาอาหารเย็น ลิมก็ยกบาร์บีคิวมาอีกครั้ง
“คุณทานไปแล้ว” โจวเหวินเพิ่งทานบาร์บีคิวเสร็จ เขารู้สึกเหนื่อยและทานต่อไม่ไหวแล้ว
“นี่ไม่ใช่เรื่องดี นี่เป็นการแสดงความเคารพต่อเจ้านายของคุณ” ลิมกล่าว
“ฉันอนุญาตให้คุณกินแล้ว กล้าดียังไงถึงไม่ยอมกิน? คุณกินได้อย่างสบายใจเลย” โจวเหวินกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
“ขอบคุณครับ ท่านอาจารย์” หลิมกล่าว แต่เขาไม่ได้หยิบบาร์บีคิวไปกิน ยังคงจ้องมองโจวเหวินอยู่เช่นเดิม
โจวเหวินเห็นหลิมเป็นแบบนั้นก็เข้าใจในสิ่งที่เธอต้องการจะทำทันที จึงหยิบเครื่
