ลีซี่และหลิมรับขนมปังมาแล้วมองโจวเหวินด้วยความกังวล พวกเขาไม่รู้ว่าโจวเหวินให้อะไรพวกเขา
เมื่อโจวเหวินบอก พวกเขาก็รู้ว่ามันเป็นของกิน เมื่อพวกเขากัดเข้าไป พวกเขาก็ลืมตาขึ้นมาทันที ดวงตาโตสวยของพวกเขาเต็มไปด้วยสีสันที่ไม่น่าเชื่อ
“ท่านอาจารย์ปีศาจ…ท่าน…ท่านใจดีกับพวกเรามาก…นี่คืออาหารของปีศาจหรือ? ท่านยังให้พวกเรากินอาหารของปีศาจด้วย…พวกเราไม่อาจตอบแทนความกรุณาของท่านได้เลย ต่อให้ตายก็เถอะ…” ลิซและลิมน้ำตาแทบไหลออกมา และกล่าวขอบคุณท่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“การกินขนมปังแค่ก้อนเดียวมันน่าสงสารจริงๆ ถ้าให้ซาลาเปาไส้เนื้อสองลูก ครอบครัวเราคงต้องตกเป็นทาสกันหมดเลย…” โจวเหวินคิดในใจ
“กินข้าวเสร็จแล้วไปทำความสะอาดสุสานเถอะ” โจวเหวินกลับไปนั่งเก้าอี้โยกที่เขาหยิบออกมา แล้วนอนลงเพื่อเขียนต้นฉบับต่อ
เขาอยากลองอีกครั้ง มีวิธีใดบ้างที่จะทำให้ผู้คนกลับมามีชีวิตอีกครั้งได้ คนเหล่านี้ก็เป็นคนขยันทำงาน โจวเหวินไม่อาจยอมเสียโอกาสที่จะแลกชีวิตของพวกเขาเพื่อบ้านได้จริงๆ
“ท่านอาจารย์ ไปทางนี้กันเถอะ” โจวเหวินไม่ได้สังเกตว่าหลี่ซีและหลิมเรียกเขาด้วยชื่อที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย
พวกเขาไม่อยากกินขนมปังเลย พวกเขาเก็บขนมปังอันมีค่าไว้ แล้วเริ่มทำความสะอาดสุสาน และแอบมองโจวเหวินที่นอนเล่นเกมอยู่บนเก้าอี้โยกเป็นระยะๆ
สำหรับพวกเขาแล้ว ทุกสิ่งในร่างกายของโจวเหวินล้วนแปลกใหม่และลึกลับ
“ฉันไม่เคยเห็นโลกมาก่อนเลย ขนมปังสอ
