งเห็นและมองไม่เห็นได้ ซึ่งเป็นพิกัดที่มนุษย์กำหนดขึ้น ตราบใดที่คุณพูดถึงพิกัดนี้ คนที่ศึกษาข้อความก็จะรู้ว่ามันคืออะไร
นี่เทียบเท่ากับการมอบระเบียบให้กับโลกที่ไร้ระเบียบ โลกเองไม่ต้องการระเบียบ เพราะการดำรงอยู่เองก็คือระเบียบแล้ว มีแต่มนุษย์เท่านั้นที่ต้องการระเบียบ มนุษย์ต้องการค้นพบระเบียบ และคำพูดคือสื่อที่ดีที่สุดในการนำพาระเบียบของมนุษย์ไปสู่โลก
เมื่อโจวเหวินตระหนักถึงเรื่องนี้ และแตะแผ่นไม้ที่มีตัวอักษรอยู่ ความสงบเรียบร้อยแบบไร้ระเบียบในร่างกายของเขาก็ทำงานโดยอัตโนมัติ
ข้อความบนป้ายไม้แปรเปลี่ยนเป็นพลังประหลาดที่ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาและหลอมรวมเข้ากับกองกำลังแห่งความโกลาหล (Chaos First Order) ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอันน่าอัศจรรย์ของกองกำลังแห่งความโกลาหลนี้
ในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต หลังจากที่โจวเหวินดูดซับอักขระทั้งหกเข้าไปแล้ว โจวเหวินรู้สึกได้รางๆ ว่าระเบียบแรกที่วุ่นวายนั้นได้มาถึงขอบเหวของภัยพิบัติทางธรรมชาติแล้ว แต่มันก็ยังเป็นเพียงก้าวสุดท้ายเท่านั้น
ดังนั้นโจวเหวินจึงมาที่ประตูและพยายามซึมซับพลังจากบ้านหลังเล็ก ๆ อันแสนหวานนั้น แต่คำพูดเหล่านั้นก็มีพลังวิเศษเช่นกัน
มันทำให้โจวเหวินรู้สึกแปลกๆ พลังแห่งอดีต ปัจจุบัน และอนาคตย่อมมีร่องรอยของเวลาและอวกาศอยู่ แต่คำพูดที่ส่งผ่านมาจากกระท่อมแสนหวานนั้น พลังที่ส่งผ่านออกมาดูเหมือนจะไม่มีความสัมพันธ์กับเวลาและอวกาศมากนัก
ข
