“ความร่วมมือคืออะไร” โจวเหวินเจี้ยนถามเจียงหยานโดยถามคำถามบางอย่าง
“เจ้าไม่รู้หรือ? ต้องใช้คนสี่คนถึงจะเข้าเทียนซู่ซิงได้ ไม่มากกว่าหรือน้อยกว่านี้” เจียงหยานกล่าว
“เจ้าคงไม่คิดแบบนั้นหรอกหรือ? ในเมื่อทุกอย่างในเทียนซู่ซิงล้วนไม่เป็นที่รู้จัก เข้าไปก็เหมือนจะเจอความตายไม่ใช่หรือ?” โจวเหวินไม่คิดว่าการเข้าไปในเทียนซู่ซิงตอนนี้จะเป็นโอกาสที่ดีนัก
หากไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร ก็รีบเข้าไปได้เลย ถึงแม้จะเป็นระดับภัยธรรมชาติก็อาจไม่สามารถออกมาได้อย่างปลอดภัย
“แน่นอนว่าตอนนี้ไม่ใช่ มันแค่เป็นการเตรียมความพร้อมทางจิตใจ เมื่อมีโอกาส ฉันจะแจ้งให้คุณทราบ” เจียงหยานกล่าว
“งั้นฉันก็ต้องคิดเรื่องนั้นจริงๆ” โจวเหวินตอบ
“ไม่มีอะไรจะถามเหรอ?” เจียงหยานส่งข้อความอีกข้อความ
“พูดได้ แต่พูดไม่ได้ ฉันจะไม่พูดถ้าขอ” โจวเหวินพูดอย่างตรงไปตรงมา
“ตอนนี้มีหลายสิ่งที่ไม่แน่นอน และไม่มีประโยชน์ที่จะพูดอะไรเพิ่มเติม แต่สิ่งนี้อาจเป็นโอกาสที่จะพลิกสถานการณ์ที่ไม่เกิดขึ้น” เจียง หยาน กล่าว
“สถานการณ์เฉยเมยอะไร?” โจวเหวินไม่เข้าใจว่าเจียงหยานหมายถึงอะไร
“คิดถึงตัวเอง” เจียงหยานตอบหลังจากส่งข้อความ
โจวเหวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อมูลของเจียงหยานอย่างละเอียดอีกครั้ง รู้สึกว่าประโยคนี้น่าสนใจมาก และยังมีความเป็นไปได้มากมาย ตั้งแต่เล็กไปจนถึงใหญ่ และจากใหญ่ไปจนถึงใหญ่
“ถ้ามันมีความเป็นไปได้มากที่สุด…” โจวเหวินคิดอย่างรอบ
