บทที่ 285 วิถีแห่งสวรรค์เพื่อการกำหนดผู้คน

ใบหน้าของหลู่ฉางเซินซึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์เกิดการกระตุก ราว กับว่าเขาโดนไฟช็อต ตาหลุบต ่า หนังตาตก. อา…… ทำไมข้าถึงได้อยากรับศิษย์… อา…… จริงๆ แล้วลูกศิษย์ต้องมีไว้รับใช้ในวัยชรา… ทำไมข้าถึงไม่เกษียนในตอนนั้นนะ ลูกศิษย์มีแต่ทำให้ข้ายุ่งมาก ขึ้น… หลู่ฉางเซินเริ่มคิดถึงวันที่เขาไม่มีลูกศิษย์… กิน ดื่ม นอน ตื่นมา และกิน ดื่ม นอน ปลูกดอกไม้และต้นไม้ หยอกล้อสัตว์ตัวเล็ก นั่งวาดภาพ เขียนตัวอักษร ไตร่ตรองถึงคึณสมบัติสมุนไพรตอน ว่างๆ ที่ผ่านมา มันช่างเป็นวันที่แสนสบายจริงๆ… แล้วตอนนี้ล่ะ? ตอนนี้คืออะไร! เฮ้อ….เลิกคิดถึงอดีตเถอะ ตอนนี้หลู่ฉางเซินเต็มไปด้วยความ เสียใจ และดวงตาที่เขามองหงหยิงก็เริ่มไร้ประกาย หงหยิงหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวว่า: “ท่านอาจารย์ อย่ามองข้าแบบ นี้ เรื่องนี้ศิษย์ทำอะไรกับมันไม่ได้จริงๆ ดังนั้นศิษย์จึงขอความ ช่วยเหลือจากท่านได้เท่านั้น” “เอาล่ะ ตกลง” หลู่ฉางเซินโบกมือแล้วกล่าวว่า “มีอะไรก็ว่ามา เร็วๆ ” หลังจากนั้น หงหยิงเหลือบมองไปที่มหาเสนาบดีและกงเจียงหาน ทั้งสองต่างมองหน้ากัน จากนั้นพวกขาก็พลัดกันเล่าเรื่องราวทั้งหมด หลังจากได้ยินสิ่งนี้ หลู่ฉางเซินก็เข้าใจ ไม่… ข้าไม่เข้าใจ! “วิถีแห่งสวรรค์เสียหาย อยากให้ข้าเติมเต็มช่องว่าง?” “เจ้าคิดว่าข้ามีอำนาจทุกอย่างเหรอ? ข้าจะทำมันได้ยังไง!” หลู่ฉางเซินกลอกตาแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่เคยเห็นวิถีแห่งสวรรค์ ด้วยซ ้า ดังนั้นปล่อยข้าไปเถอะ เจ้าคิดว่าข้าทำได้จริงดิ?” หงหยิงยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “เป็นเพราะเราทำไม่ได้ นั่นคือเหตุผล ที่เราต้องการตามหาท่านอาจารย์ ท่านมีความคิดมากมาย และท่านมี ความสามารถมาก ยังไงท่านก็ต้องมีหนทาง” เต๋าสวรรค์ก็คือวิถิแห่งสวรรค์ แต่ละขอบเขตจะต้องมีวิถีแห่งสวรรค์ มันจะไม่รับผิดชอบเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของเขตแดน แต่มันเป็นตัวกำหนดระดับของเต๋าในเขตแดนนั้นๆ เป็นเพราะความเสียหายของวิถีแห่งสวรรค์นั่นเอง ปราณจิต วิญญาณในเขตแดนทุรกันดารจึงเบาบางมาก ด้วยเหตุนี้ จึงไม่มีผู้เชี่ยวชาญในขอบเขตมหาจักรพรรดิเกิดขึ้น ได้เลย แล้วยังไง สิ่งนี้เกี่ยวอะไรกับข้า? ความแข็งแกร่งของเขตแดนทุรกันดารยิ่งต ่าลง มันก็ยิ่งดีสำหรับข้า! ข้ายังคงสามารถแข็งแกร่งที่สุดในเขตแดนทุรกันดารได้ แต่ถ้าปราณจิตวิญญาณฟื้นคืนกลับมาล่ะ ระดับความแข็งแกร่งโดยรวมของเขตแดนทุรกันดารก็เพิ่มขึ้น แล้วข้าควรทำอย่างไร ถ้ามีคนที่เหนือกว่าข้า? ถึงตอนนั้นไม่ใช่ว่า ข้าต้องคิดหาหนทางให้เหนื่อยมากขึ้นอีกงั้น เหรอ? ทำไม่ได้ ทำไม่ได้เด็ดขาด! หลู่ฉางเซินส่ายหัว เขากำลังจะกล่าวอะไรบางอย่าง เสียงที่หายไปนานดังขึ้นในใจของหลู่ฉางเซิน 【ภารกิจการบ่มเพาะเริ่มต้นแล้ว: ช่วยศิษย์คนที่สองหงหยิง กลายเป็นวิถีแห่งสวรรค์ของเขตแดนทุรกันดาร】 หลู่ฉางเซิน: “…” เจ้าจะเล่นกับข้าแบบนี้เหรอ? ไม่มีทาง ครั้งนี้ข้าต้องปฎิเสธอย่างเด็ดขาด “ข้าปฏิเสธ ไม่ยอมรับภารกิจ!” 【รางวัล: กายหงเหมิง(กายต้นกำเนิดดั้งเดิม)】 (หงเหมิง 鸿蒙 ในสมัยโบราณ ตำนานของจีนกล่าวไว้ว่า ก่อนที่ ผานกู่จะสร้างโลก โลกก็อยู่ในความสับสนวุ่นวาย ดังนั้นยุคนั้นจึง เรียกว่ายุคหงเหมิง และต่อมาคำนี้มักใช้เพื่ออ้างถึงสมัยโบราณ) 【คำเตือนถึงโฮสต์ กายหงเหมิง เป็นร่างกายอันดับหนึ่งในทุก ยุคทุกสมัย สามารถครอบครองลมปราณหงเหมิงเมื่อจักรวาลกำเนิด ขึ้นในครั้งแรก หน้าที่ของมัน: เพื่อกดดันและปราบปรามทุกสิ่ง ช่วย เปิดพื้นที่มิติ 】 【โฮสต์แน่ใจหรือไม่ว่า โฮสต์ต้องการปฏิเสธภารกิจ? 】 หลู่ฉางเซิน: “…” กายหงเหมิง อย่าเพิ่งกล่าวถึงหน้าที่ของมันเลย นี่คือชื่อของร่างกายอันดับหนึ่งในทุกช่วงของยุคต่างๆ ซึ่งมัน ดึงดูดความสนใจของหลู่ฉางเซินโคตรๆ สุดท้ายแล้ว มันเป็นไปไม่ได้ที่จะละทิ้งลูกศิษย์ของเขา เมื่อลูกศิษย์ของเขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ และมักก่อให้เกิดปัญหา ศัตรูที่พวกเขาเผชิญก็จะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ การรับภารกิจนี้ มันข่วยปรับปรุงความแข็งแกร่งของเขาได้! ไม่ต้องพูดถึงประเด็นที่สำคัญที่สุด เปิดพื้นที่มิติ? นี่หมายความว่า ข้าจะสามารถเปิดโลกเป็นของตัวเองในอนาคต ได้ใช่ไหม? ข้าสามารถ DIY โลกได้ด้วยตัวเอง ไชโย! ข้าเจอที่สำหรับเกษียนงานแล้ว! ไม่มีพนักงานที่ทำงานหนักคนไหนทนต่อรางวัลล่อใจแบบนี้ได้! ยิ่งคนที่มีลักษณะนิสัยแบบหลู่ฉางเซิน… 【หลังจากห้าวินาที หากโฮสต์ไม่ยอมรับภารกิจ แสดงว่าโฮสต์ จะยอมแพ้โดยอัตโนมัติ】 【ห้า……】 อย่างไรก็ตาม ยังไม่ต้องนับถึงสี่ หลู่ฉางเซินรีบหยุดระบบแล้วกล่าวว่า “อ่า อ่า ข้าจะยอมแพ้อะไร ใครบอกว่าเจ้าว่าข้าจะยอมแพ้” “เพื่อประโยชน์ของลูกศิษย์ ข้า อาจารย์ผู้ยอดเยี่ยม มีหน้าที่ต้อง ทำ!” “อย่าคิดมาก มันไม่เกี่ยวกับรางวัลแน่นอน! รับภารกิจโลด” 【ระบบ:……】 เกิดอะไรขึ้น? ทำไมคนผู้นี้ถึงหน้าด้านขนาดนี้? “แต่เจ้าต้องบอกข้าว่าต้องทำอย่างไร?” 【ใช้หัวใจแห่งเขตแดน】 “แล้วไงต่อ?” … “ฮัลโหล สวัสดี หลับอยู่หรือไง รับบล้มเหลวงั้นเหรอ?” “แล้วปุ่มรีสตาร์ทล่ะ อยู่ตรงไหน?” หลู่ฉางเซินเกือบจะสาปแช่งในใจ มีแค่คำใบ้แค่นี้อะนะ? แล้วข้าจะรู้เรื่องไหม! อย่างไรก็ตาม ในเมื่อข้ายอมรับมันแล้ว ข้าก็ต้องหาทางด้วย ตัวเองเท่านั้น หลู่ฉางเซินมองไปที่หงหยิน และกล่าวว่า “เอาล่ะ เรากลับไปที่ เขตแดนทุรกันดารก่อน แล้วข้าจะหาทางให้” ใบหน้าของหงหยิงยิ้มแย้มด้วยความดีใจ ทันใดนั้น ทุกคนก็เดินทางผ่านค่ายกลเคลื่อนย้าย และกลับสู่ เขตแดนทุรกันดารด้วยกัน หลังจากที่กงเจียงหานได้เห็นค่ายกลเคลื่อนย้าวนั้น เขาก็รู้สึก ประหลาดใจอีกครั้ง ปรมาจารย์ค่ายกลระดับหลู่ฉางเฉิง ข้าเกรงว่าแม้จะอยู่ในเขต แดนไร้พรมแดนก็เทียบไม่ได้ คิดถึงคำว่าโลก(ตี้เฉียว)ที่หลู่ฉางเซินเคยกล่าวถึงก่อนหน้านี้ (地球 ตี้เฉียว โลกดาวเคราะห์สีฟ้าของเรานะครับ) เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว โลก(ตี้เฉียว)… เขตแดนที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนนี้ ช่างน่ากลัว จริงๆ… หลังจากทั้งหมดกลับมาถึงศาลาเฉาถังแล้ว หลู่ฉางเซินเริ่มคิดหาวิธี คิดถึงคำใบ้ของระบบ เขามองไปที่หงห ยิงแล้วกล่าวว่า “หัวใจแห่งเขตแดนยังอยู่กับเจ้าใช่ไหม?” หงหยิงพยักหน้า หัวใจแห่งเขตแดนถูกปลดปล่อยออกจากร่างของหงหยิง หลู่ฉางเซินมองไปที่ใจกลางของหัวใจแล้วถามว่า: “เฮ้ ข้าจะ ชดเชยการขาดวิถีแห่งสวรรค์ได้อย่างไร?” เสียงของหัวใจแห่งเขตแดนก็ดังออกมา “ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้า เจ้าสามารถเปลี่ยนตัวเองให้เป็น เต๋าแห่งสวรรค์ในโลกนี้ได้” “ข้าอยากให้ลูกศิษย์ของข้ากลายเป็นเต๋าแห่งสวรรค์ของโลกนี้ เป็นไปได้ไหม?” “ความแข็งแกร่งของนางไม่เพียงพอ” หลู่ฉางเซิน คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เต๋าสวรรค์. ในบันทึกของโลกก่อน มีประโยคที่กล่าวไว้ว่า สร้างเต๋ษแห่งสวรรค์เพื่อกำหนดผู้คน เราสามารถวิเคราะห์คำกล่าวนี้ได้ว่า มันคือการสร้างกำหนด กฎเกณฑ์ให้กับผู้คน แล้วเราควรทำอะไรในโลกแห่งการฝึกตนแห่งนี้? ตั้งกฎเกณฑ์ นั่นคือสิ่งที่จักรพรรดิสมควรทำ เช่นเดียวกับที่หงหยิงในปัจจุบันกำลังทำอยู่ อย่างไรก็ตาม นางยังไม่ได้กลายเป็นเต๋าแห่งสวรรค์ ซึ่ง หมายความว่าประโยคนี้จะใช้ไม่ได้ในโลกของเต๋าแห่งนี้ วิถีแห่งสวรรค์คืออะไร? วิถีก็คือเต๋า เจตจำนงก็คือเต๋า ปราณจิตวิญญาณก็ยังเป็นเต๋า ทั้งสามสิ่งนี้ล้วนเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับวิถีแห่งสวรรค์ กล่าวคือ มันเป็นเพียงการเติมเต็มเต๋าของเขตแดนทุรกันดารใช่ ไหม? เจตจำนงขององค์ประกอบทั้งห้าสามารถพบเห็นได้ทุกที่ ถ้าข้าปล่อยให้วิถีแห่งสวรรค์ในโลกนี้มีพลังแห่งกฎเกณฑ์ มันจะ เติมเต็มช่องว่างในเต๋าสวรรค์ได้หรือไม่? เมื่อคิดตรงนี้ ดวงตาของหลู่ฉางเซินเป็นประกาย ตัวเขาเองราวกับเข้าใจในประเด็นนี้แล้ว ใช่! มันคือพลังแห่งกฎเกณฑ์! จากนั้น เติมพลังแห่งกฎเกณฑ์ในวิถีแห่งสวรรค์ และปล่อยให้ หงหยิงควบคุมวิถีแห่งสวรรค์ในเขตแดนนี้ เพียงทำให้หงหยิงเชี่ยวชาญหลักการเจตจำนงขององค์ประกอบ ทั้งห้า นั่นคือพลังของกฎเกณฑ์! หลังจากนั้นผสานกับออร่าปราณอันทรงพลังของหัวใจแห่งเขต แดน แล้วให้ผลของมันแพร่กระจายไปทั่วทั้งเขตแดน เพียงเท่านี้ หงหยินที่เป็นเจ้าของหัวใจแห่งเขตแดน ก็สามารถ ควบคุมวิถีแห่งสวรรค์ได้แล้วใช่หรือไม่? เมื่อคิดได้แล้วก็เริ่มลงมือทำทันที หลู่ฉางเซินเรียกหงหยิงมา และกล่าวว่า “ข้ามีวิธีที่ทำให้วิถีแห่ง สวรรค์ในโลกนี้ อยู่ภายใต้การควบคุมของเจ้า” “ในตอนนี้ เจ้าต้องทำสามสิ่ง ปรับปรุงขอบเขตของเจ้า ควบคุม เจตจำนงขององค์ประกอบทั้งห้า และบ่มเพาะพลังแห่งกฎเกณฑ์!” หงหยิงพยักหน้าเมื่อได้ยินสิ่งนี้ ในสามสิ่งนี้ การปรับปรุงขอบเขตง่ายที่สุด ตอนนี้หงหยิงได้มาถึง ขอบเขคตรึ่งก้าวมหาจักรพรรดิแล้ว นางแค่ต้องมีปราณจิตวิญญาณ ให้เพียงพอ ที่เหลือก็แค่บุกทะลวงขอบเขตมหาจักรพรรดิเท่านั้น! ส่วนการควบคุมเจตจำนงขององค์ประกอบทั้งห้านั้น นางก็เพียงแค่ไปที่ภูเขาเฉียนเต๋าซาน ที่นี้ปัญหาอยู่ที่พลังแห่งกฎเกณฑ์… แต่หลังจากคิดดูแล้ว เมื่อท่านอาจารย์กล่าวคำเหล่านี้ แสดงว่า ท่านก็ต้องมีวิธี ในตอนนี้ แค่ทำสองข้อแรกให้เสร็จก่อนก็พอ