ดว่าคะแนนจะถูกโอนไปยังหลายสิบครั้งอย่างช้าๆ … “อันเซิ่งรู้สึกว่านี่เป็นปัญหา
พวกเขาไม่สามารถนำผู้คนจำนวนมากมายมาได้ ผู้คนที่ไม่สามารถไปได้ เพราะกลัวว่าจะมีชีวิตรอดได้ยาก อย่างไรก็ตาม ยังมีสิ่งมีชีวิตโครงกระดูกจำนวนมากมายที่พุ่งพรวดออกมาจากเมืองโบราณแห่งนี้
พวกเขาสามารถรักษาสถานการณ์นี้ไว้ได้ด้วยการปราบปรามของพวกเขาเท่านั้น
“ตอนนี้กี่โมงแล้ว คนพวกนั้นสำคัญไหม หรือว่าความปลอดภัยของลั่วหยางสำคัญ” อันเทียนจั่วพูดอย่างโกรธเคือง
อันเซิงดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง และถามอย่างระมัดระวัง “ท่านผู้ควบคุม คุณหมายถึง?”
“ฉันไม่เข้าใจเลยเหรอ? ฉันไม่ได้เอาอะไรมาเลย นายรีบพาฉันกลับให้เร็วที่สุดเถอะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นที่ลั่วหยาง ฉันจะตัดหัวนายก่อน” อันเทียนจั่วพูดอย่างเย็นชา
“เข้าใจแล้ว ข้าจะพาทหารกลับไปที่นี่ ปล่อยพวกเขาไว้ตามลำพัง ปล่อยให้พวกเขาอยู่ในคฤหาสน์ผู้นำทาง” อันเซิงมีสีหน้าแปลก ๆ แล้วพูดในใจว่า “หรือท่านผู้ว่าฯ จะโหดเหี้ยมพอแล้ว! ข้าต้องไปเรียนต่อ”
