ิ่งไปแต่ก็ไม่เห็นอะไรเลย
“ในที่สุดก็เจอ!” ในที่สุดโจวเหวินก็เจอวัลแคนเทอร์เรซ วัลแคนเทอร์เรซไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก ยังคงเป็นแบบนั้นอยู่ ไม่ต่างจากตอนที่โจวเหวินมาครั้งล่าสุดเลย
โจวเหวินขึ้นไปบนเรือวัลแคนโดยตรง และพบว่ามีดหินยังคงเสียบอยู่ในเตาเผา และไม่ได้ถูกดึงออกมา
“แปลกจริง ๆ มีดหินยังอยู่ตรงนั้น แถมยังไม่ได้ถูกสอดเข้าไปอีก ทำไมเมืองโบราณถึงถูกสั่งห้ามอย่างกว้างขวางขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่ตัวเมืองโบราณเองก็มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เช่นกัน” โจวเหวินสงสัย
เหตุผลที่โจวเหวินไม่มาดึงมีดก็คือเขาเกรงว่าหลังจากดึงมีดหินออกแล้ว มันจะทำลายคฤหาสน์ผู้นำทาง
อย่างไรก็ตาม ยังมีเหตุผลสำคัญอีกประการหนึ่ง โจวเหวินรู้ว่าดาบหินนั้นต้องอาศัยผู้ฝึกฝนคัมภีร์จักรพรรดิโบราณเท่านั้น และการเริ่มต้นใช้คัมภีร์จักรพรรดิโบราณนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เมื่อถึงเวลา มิเช่นนั้น จักรพรรดิจะไม่หารือเงื่อนไขกับพระองค์โดยตรง
คัมภีร์ของจักรพรรดิโบราณไม่ใช่การฝึกฝนพลังชี่ ไม่สามารถปรับปรุงได้ด้วยการสะสมทรัพยากร ดังนั้น โจวเหวินจึงไม่ได้กังวลมากเกินไปเกี่ยวกับการดึงมีดหินออก
ตอนนี้ปรากฏว่ามีดหินไม่ได้ถูกถอดออกไปจริงๆ
ขณะที่โจวเหวินกำลังสงสัย เขาก็รู้สึกหนาวๆ ที่หลังขึ้นมาทันที และหันกลับไปโดยไม่รู้ตัว
ข้าพเจ้าเห็นว่าในอาคารโบราณที่ต่อเนื่องกันนั้น มีร่างหนึ่งยืนอยู่บนสันของอาคารโบราณและจ้องมองมาที่เขา
“สิ่งมีชีวิตมิติมนุษย์?” หัวใจ
