“คุณอยากจะลองระเบิดโคมไฟคริสตัลนี้ไหม?” หลี่เสวียนเสนอ
“อย่าเพิ่งขยับโคมไฟคริสตัลก่อน แล้วฉันจะคิดหาวิธีอื่น” โจวเหวินคิดตามสัญชาตญาณว่าโคมไฟคริสตัลนั้นอันตรายเกินไป และเขาไม่เต็มใจที่จะแตะโคมไฟคริสตัลเว้นแต่จะจำเป็นจริงๆ
แต่ดอกไม้บนต้นดอกไม้ทั้งหมดถูกโจวเหวินเก็บไปโดยไร้อันตรายใดๆ โจวเหวินคิดไว้แต่แรกว่า ถ้าเขาเก็บไปทั้งหมด โคมไฟคริสตัลก็คงจะหยุดนับถอยหลัง
ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นเช่นนั้นอย่างน้อยก็ไม่มีประโยชน์ที่จะใช้ประโยชน์
“ตามทฤษฎีแล้ว ของขวัญที่เทพเจ้ามอบให้แพนโดร่ามีคำสาปเหล่านั้นอยู่ด้วยจริงหรือ? ถ้าดอกไม้ทั้งหมดถูกเก็บไป เราจะหยุดการนับถอยหลังของโคมไฟคริสตัลได้ไหม?” โจวเหวินคิดในใจอย่างลับๆ
มีความหมายให้ฟังว่า จริงๆ แล้วเขาไม่กลัวคำสาป แม้ว่าดอกไม้คำสาปจะบานก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมาก
หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว โจวเหวินก็ไม่ลังเลและยิงอีกาดำไปที่ดอกไม้ที่ถูกเรียกโดยตรง
ดอกไม้ร่วงหล่นลงมาและบินเข้าหาโจวเหวินเฟย สิ่งที่อยู่ข้างในคือกลุ่มหมอกสีแดง เมื่อมันออกมา มันก็ตกลงมาใส่โจวเหวินทันที และไม่สามารถซ่อนตัวได้
“แน่นอน มันยังคงเป็นคำสาป” โจวเหวินรู้สึกว่าหูของเขากำลังร้อนขึ้นเรื่อยๆ เขาจึงบ้าคลั่งที่จะแปลงพลังชีวิตจำนวนมาก จะเห็นได้ว่าคำสาปนั้นรุนแรงมาก
แม้คำสาปจะคลี่คลายลงด้วยความจริง แต่โจวเหวินก็ไม่กล้าแม้แต่จะล้มดอกไม้ที่เหลือทั้งหมดในคราวเดียว หากดอกไม้เหล่านั้นไม่ใช่
