ไรล่ะ” ซู่ยี่ถาม
“คุณหนูซู โจวเหวิน และฉันไม่ได้มีเจตนาไม่ดีต่อคุณเลย ส่วนเขาจะเจตนาไม่ดีต่อคุณหรือไม่ เราก็ไม่รู้” หลี่ซวนเหลือบมองหลิวหยุนแล้วพูด
“เจ้าพูดได้อย่างไร? ฉันเป็นผู้หญิงประเภทที่เจ็บปวดงั้นหรือ?” หลิวหยุนร้องอย่างไม่พอใจ
“ใช่” โจวเหวินและหลี่เสวียนตอบรับพร้อมกัน
หลิวหยุนกล่าวว่า “เจ้าจะโทษข้าเรื่องนี้ไม่ได้ เจ้าบอกว่าพวกเราเป็นพี่น้องกันในสถาบันงั้นหรือ? โจวเหวิน พวกเราสองคนถูกสอนโดยอาจารย์ ข้าก็เป็นพี่ชายที่เชี่ยวชาญอยู่แล้ว ข้ากำลังทำอะไรอยู่? ข้าต้องการกำจัดเจ้า ใช่ไหม?
“ฉันชินแล้ว คุณยังมีเนื้อให้กินอีก” โจวเหวินพูดอย่างใจเย็น
หลังจากฟังคำตอบของโจวเหวินแล้ว หลิวหยุนก็รู้สึกอยากอาเจียนเป็นเลือด จึงพูดอย่างขมขื่นว่า “เอาเถอะ เจ้ายังยืนยันจะมาอีก อย่าโทษใครเลย ส่วนเจ้าบ้านซู ข้าไม่ได้ทำกับเจ้าเลย ร้ายกาจ ประตูนี้เปิดได้เฉพาะเจ้าเท่านั้น มีแต่เจ้าเท่านั้นที่เข้าออกได้ เมื่อเจ้าได้ของแล้ว เจ้าต้องลำบากพาพวกเราออกไป เจ้าวางใจได้เลยว่าถึงแม้ข้าจะฆ่าสองคนนั้น มันก็จะไม่ทำให้เจ้าต้องทนทุกข์ทรมาน บาดเจ็บสาหัส เมื่อพูดถึงเจ้าหน้าไร้ยางอายสองคน คุณหนูซู เจ้าต้องระวัง อย่าให้ถูกหลอกและนับเงินแทนพวกเขา”
“คุณซู พวกเราสองคนมีเจตนาไม่ดีต่อคุณมากนัก เรากลัวว่าคุณจะโดนเขาทำร้าย เราจึงเข้ามา” หลี่เสวียนรีบพูด
“กลัวโดนฉันทำร้ายอะไรล่ะ ถ้าอยากเป็นคนดีจริงๆ ก็หยุดซะถ้าอยู่ข้างนอก…”
“เอาล
