ดได้ยังไงกัน แล้วเธอต้องมีหลักประกันความปลอดภัยด้วย มีดาวนำโชคที่ไม่มีวันพ่ายแพ้ และอาภรณ์จากสวรรค์ อย่างน้อยก็จะไม่บาดเจ็บง่ายๆ ในอนาคต”
“มันแปลกมาก คุณยังจะกังวลเกี่ยวกับฉันอยู่ไหม” หวางลู่มองโจวเหวินด้วยรอยยิ้ม
“แน่นอน ถ้าคุณมีสามอันยาวและสองอันสั้น ใครอีกล่ะที่จะสามารถให้โชคแก่ฉันได้” โจวเหวินกล่าว
หากดวงตาของเขาสามารถฆ่าคนได้ โจวเหวินก็กลัวว่าดวงตาของหวางลู่จะถูกข่วน
“ฉันจะตายแล้ว อย่ากลับมาหาฉันอีก ฉันไม่ใช่คนใช้ของคุณ” หวางลู่ลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธและกัดฟัน
โจวเหวินรีบเดินไปจับไหล่เธอและปล่อยให้หวางลู่นั่งลงอีกครั้ง
“อย่าโกรธไปเลย ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ถึงเธอจะไม่มีโอกาสได้โชคดี ฉันก็ไม่อยากให้เธอต้องเจ็บปวด โชคดีที่มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ ถ้าเธอไม่ชอบก็อย่ายืม” โจวเหวินรีบอธิบาย
“หืม นี่มันเหมือนประโยคของมนุษย์เลย” หวังลู่เพียงแค่นั่งลงและกินต่อไป
ทั้งสองสนทนาเรื่องต่างๆ ในโรงเรียนเก่าและรำลึกถึงความเป็นเด็กดีๆ ในสมัยนั้น
โจวเหวินไม่ได้พูดถึงพรสวรรค์อันน่าโชคดีของหวังลู่อีกต่อไป เขาไม่ใช่คนชอบเรียกร้องอะไร
“คุณจำบิลทั้งหมดได้ไหม” หลังอาหารเย็น โจวเหวินถามหวางลู่
“ทุกอย่างเขียนไว้ในหนังสือเล่มเล็ก คุณไม่อยากสูญเสียมันไปอีกแล้ว” หวังลู่หยิบหนังสือเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าและตบมันอย่างภาคภูมิใจ
“ขีดฆ่าบรรทัดนั้นทิ้งไป มื้อวันนี้ค่อยว่ากันใหม่ ตอนนี้ฉันต้องกลับแล้ว” โจวเห
