ะหยิบสาเกที่อันเซิงเตรียมไว้ให้เขาออกมา และโต๊ะก็จัดไว้อย่างสวยงามเช่นกัน
เมื่อเห็นหวางลู่เข้ามา โจวเหวินก็รีบเดินไปดึงเก้าอี้ให้หวางลู่
หวางลู่นั่งลง มองไปที่ไวน์และจานอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างพิถีพิถัน แล้วพูดด้วยริมฝีปากว่า “ดูสิ มีอะไรเหรอ?”
“มีอะไรเหรอ แค่จะชวนคุณไปกินข้าวเย็นเฉยๆ” โจวเหวินกล่าว
“อย่าพูดตอนนี้ อย่าพูดวันนี้ ฉันไม่ชอบฟังเรื่องเลอะเทอะขณะกินข้าว” หวังลู่มองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า
“เอ่อ จริงๆ แล้วมันก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไรหรอก คือช่วงนี้ผมไม่ค่อยมีโชคเลย เวลาเล่นเกม ผมมักจะสังเคราะห์อะไรไม่ได้เลย
