่นอน เป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้ศัตรูกลัว … ” โจวเหวินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่การสังหาร คำตอบของผู้เขียนนั้นไม่เป็นเท็จ
แน่นอนว่าโจวเหวินไม่รู้เลยว่าเขารอดชีวิตมาจากภัยพิบัติแห่งท้องฟ้าครั้งที่สี่ ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าตกตะลึงสำหรับซื่อฉวน เจี้ยนเซียนมากเพียงใด
ครั้งนี้ปฏิกิริยาของฆาตกรนั้นรุนแรงกว่าครั้งก่อนๆ โจวเหวินรู้สึกได้ถึงพลังของฆาตกรที่พุ่งสูงขึ้น
“ทำไมถึงเป็นอย่างนี้นะ ศัตรูของฉันรู้สึกกลัวหรือไง แต่ที่แน่ๆ เขาอยู่ในตำแหน่งที่เหนือกว่าอย่างแน่นอน… เดี๋ยวนะ… ฆ่าหัวใจคนอื่น… ไม่จำเป็นต้องกลัวที่จะเอาเปรียบหรอก…” โจวเหวินนึกถึงปู่ตอนที่เขายังเป็นเด็ก เล่าเรื่องให้เขาฟังหน่อย
เล่ากันว่าในสมัยโบราณมีชายคนหนึ่งวิตกกังวลมากว่าฟ้าจะถล่มลงมา ทุกครั้งที่ฝนตก เขาจะวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัวว่าฟ้าจะถล่มลงมาทับเขาจนตาย
โจวเหวินคิดถึงเรื่องนี้ และติดต่อกับสถานการณ์ปัจจุบันและปฏิกิริยาของฆาตกร และทันใดนั้นดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง
แม้มนุษย์จะหวาดกลัวภัยอันตรายที่รู้จักอยู่แล้วก็ตาม แต่เมื่อมีการสัมผัสกันมากขึ้น ความกลัวจะค่อยๆ ลดลง แต่บางอย่างก็จะไม่เกิดขึ้นและไม่มีโอกาสได้สัมผัส แต่สิ่งที่อาจเกิดขึ้นก็ยังมีความหวาดกลัวอย่างยิ่ง
เช่น เมื่อยืนอยู่บนขอบด้านบนของอาคารสูง แม้ว่าคุณจะถูกมัดด้วยเชือก คุณก็รู้ว่าคุณจะไม่ตกลงไป แต่ขาของคุณจะนิ่มนวล
หรือบางทีหลายคนอาจจะกลัวว่าแก่แล้วไม่มีใครเลี้ยงดู
