ปิ๊กูนยี่เดินทางในครั้งนี้ ผู้เสียชีวิตเกือบทั้งหมดในเมืองลั่วหยางถูกรุมล้อม ระยะทางที่เหลือบางส่วนอยู่ค่อนข้างไกล และไม่มีผู้เสียชีวิตประปรายที่ไม่ถูกรุมล้อม
“มันกำลังมา” ตงซื่อสัมผัสตำแหน่งของนาฬิกาพกบอกเวลาและพูดกับฤๅษี
ดวงตาของฤๅษีเต็มไปด้วยความตื่นเต้น และดูเหมือนว่าเขาตั้งตารอคอยที่จะเห็นกระบวนการที่จะกลายเป็นปีศาจมาก
เมื่อเห็นว่าบิชูนิมาถึงที่ที่วิโกอยู่ บิชูนิที่เดินมาข้างหน้าก็หยุดกะทันหัน
“มันกำลังมา!” หัวใจของฤๅษีเต้นแรงขึ้น อะดรีนาลีนก็หลั่งออกมาอย่างช่วยไม่ได้ และฝ่ามือที่ตื่นเต้นก็เปียกเล็กน้อย
ทันใดนั้น บิคุนยีก็หันกลับไปโดยไม่ได้เตือนล่วงหน้า และหันกลับไปในทิศทางเดิมเหมือนตอนที่เขามา
“มีอะไรเหรอ วิโกไม่อยู่เหรอ” ฤๅษีถามเบาๆ อย่างตกตะลึง
“เขาควรจะอยู่ตรงนั้น… นาฬิกาพกบอกเวลาอยู่ตรงนั้น…” ตงชีรู้สึกผิดเล็กน้อย
“ไม่ เขาไม่อยู่ที่นั่น” ฤๅษีพูดอย่างแน่วแน่โดยที่ดวงตาของเขาคอยมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบอะไรเลย
และ Biqiuni เร็วขึ้นเรื่อยๆ และได้รีบออกไปจาก Luoyang และตรงมาในทิศทางที่พวกเขาอยู่
“โอ้ ออกมาหาฉันเถอะ ฉันรู้ว่าคุณอยู่ที่นั่น” ฤๅษีตะโกนด้วยใบหน้าบูดบึ้ง
“เมื่อคุณรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน ก็ไปเองเถอะ” เสียงของวิโกดังมาจากด้านหลังพวกเขา
ฤๅษีนั้นเปรียบเสมือนภูตผีที่พุ่งชนแสงเย็น แสงเย็นนั้นพุ่งทะลุผ่านไม้หักที่ถูกชนโดยป่าไม้ แต่ไม่สามารถมองเห็นผู้คนในเวโกได้
“ท่านฤๅษี ท่านทำผิด
