งได้…” อันเซิงหยุดพูด
“วางใจเถอะ ฉันไม่เป็นไร เอามือฉันออกไปเถอะ” โจวเหวินพูดกับอันเซิง
“อะไรนะ” อันเซิงยื่นมือไปหาโจวเหวิน
โจวเหวินเอื้อมมือไปกดฝ่ามือของอันเซิง แล้วแสงสีทองอันริบหรี่ก็พุ่งเข้าสู่ฝ่ามือของอันเซิงทันที
“เทพเจ้าสงครามสีทอง…หรือห้า…ท่านอาจารย์ ท่านกำลังทำอะไรอยู่?” อันเซิงมองโจวเหวินด้วยความประหลาดใจและถาม
“ก่อนข้าจะกลับมา ให้จับลั่วหยางไว้ก่อนเผื่อไว้” โจวเหวินยังไม่มีเทพเจ้าสงครามสีทองตัวสุดท้ายและไม่สามารถสังเคราะห์ได้ อย่างไรก็ตาม โดยปกติแล้วเขาจะไม่ใช้สัตว์เลี้ยงคู่หูประเภทนี้ ดังนั้นเขาจึงปกป้องอันเซิงชั่วคราว
ในกรณีที่เกิดเหตุการณ์จริงในเวลานั้น มีเทพสงครามทองคำที่เปี่ยมไปด้วยความกลัวทั้ง 5 องค์อยู่ในมือ อันเซิงก็มีความสามารถพิเศษที่จะตอบสนองได้เช่นกัน
“ท่านอาจารย์โปรดวางใจได้ว่า ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ข้าจะไม่ยอมให้ใครเหยียบย่ำลั่วหยางโดยไม่เลือกหน้า” อันเซิงเจิ้งหรงกล่าว
“ฉันไม่ใช่อัน เทียนซัว ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรกับฉัน เธอก็ทำได้ทุกอย่างที่เธอทำได้ ถ้าเธอทำไม่ได้ ก็รีบพาพี่สาวหลานกับพ่อของฉันมา ลั่วหยางไม่สำคัญกับฉันขนาดนั้น” โจวเหวินหัวเราะ
“โอเค ถ้าอย่างนั้น ฉันรู้แล้ว” อันเซิงพยักหน้า
เวลาสั้น เราต้องค้นหาแหล่งที่มาของภัยธรรมชาติให้เร็วที่สุด เพื่อจะได้เตรียมการได้อย่างเฉพาะเจาะจง และบางทีอาจช่วยหลบหนีจากภัยพิบัติได้
ด้วยความอ่อนหวานเธอออกจากคฤหาสน์โอเวอร์ซีเ
