อกไป ดวงตาของเขาแทบจะพ่นไฟออกมา
ถ้าเธอไม่อยากค้นหาว่ากล่องขนมนั้นมาจากไหน เธอคงอยากจะขึ้นไปสัมผัสโจวเหวินเพื่อเปลี่ยนโจวเหวินให้กลายเป็นทอง
โจวเหวินพาบูเอ๋อร์ไปหาละมั่งและนกที่กำลังพักผ่อน และพูดคุยกันถึงเรื่องหวานๆ ละมั่งก็รู้สึกว่าความหวานนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย จึงแนะนำให้โจวเหวินรีบวิ่งหนีทันที
โจวเหวินก็คิดแบบเดียวกัน เขาพาละมั่งและนกไปด้วยกันบนถนน แทนที่จะกลับไปที่ลั่วหยางทันที เขากลับเดินสำรวจหลายๆ แห่ง หวังว่าจะกำจัดความหวานออกไปได้
โจวเหวินและแอนทีโลประมัดระวังอย่างยิ่งแต่ก็ยังไม่สามารถตามทันได้ ซึ่งก็ทำให้โล่งใจไปเล็กน้อย
พวกเขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเทียนเทียนอยู่กับโจวเหวินมาตลอด และตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่บนหลังสัตว์เดรัจฉาน แทบจะนั่งข้างๆ โจวเหวินเลยด้วยซ้ำ
แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครเห็นความหวานได้เลย พวกเขาจึงคอยสอดส่องไปรอบๆ ด้วยวิธีต่างๆ แต่ก็ไม่พบความหวานเลย โดยคิดว่าเธอไม่ได้ตามทัน
หลังจากรีบกลับไปที่ลั่วหยาง โจวเหวินรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ เดิมทีเขาคิดว่าการเดินทางครั้งนี้จะมีประโยชน์บางอย่าง แต่ใครจะรู้ว่าผลประโยชน์นั้นไม่ได้ถูกจับได้ เขาเกือบจะถูกจื่อเว่ยซิงจุนฆ่าตาย เขายังยั่วยุสาวผมบลอนด์ที่ไม่รู้ว่าจะมาจากไหนอีกด้วย
“ฉันไม่มีแผนจะออกไปข้างนอกอีกแล้ว อย่าเรียกฉันว่าที่อื่นเช่นสนามมิติอีก” โจวเหวินพูดบนแอนทีโลป
“ฉันกล้าโทรหาคุณไหม? ฉันไปกับคุณโดยไม่มีเหต
