อในที่สุดเขาก็มอบช็อกโกแลตให้โจวเหวิน เขาก็ไม่อยากให้โจวเหวินยอมรับความบังเอิญนั้นเลย
แม้ว่าภายนอกเขาจะดูไม่รู้สึกอะไร แต่ลึกๆ แล้วเขาอยากให้โจวเหวินยอมรับมัน ดังนั้น โจวเหวินจึงได้ยินเสียงของเขา และโจวเหวินก็ตัดสินใจว่าเขามีปัญหาแล้ว
แน่นอนว่าแม้ว่าเขาจะไม่ได้ยินเสียงหัวใจของเขา โจวเหวินก็ไม่ได้วางแผนที่จะให้บูเออร์กินช็อกโกแลตชิ้นสุดท้าย เมื่อช็อกโกแลตชิ้นนั้นมีกลิ่นเหม็น โจวเหวินก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด
“แน่นอนว่าฉันโลภมาก และฉันไม่ควรให้ช็อคโกแลตกับคุณ ฉันน่าจะคิดว่าฉันคงไม่ฆ่าโจวเหวินได้ง่ายๆ ขนาดนั้น” เกาเว่ยเว่ยถอนหายใจ
โดยไม่รอให้โจวเหวินพูดอะไร เกาต้าเหว่ยก็ระเบิดขึ้นทันทีและคว้ามือที่แสนหวานของเขาลงบนพื้น
โจวเหวินไม่ลังเลอีกต่อไป มีดไม้ไผ่หลุดออกจากฝักและเฉือนแขนของเกาต้าเหว่ย ทำให้เกาต้าเหว่ยต้องล่าถอย
มีดของโจวเหวินไม่ได้มีไว้ช่วยเทียนเทียน แต่ไว้ช่วยต้าเหว่ย
หลังจากที่ได้พบกับนักบุญในที่สุด แน่นอนว่าโจวเหวินก็อยากจะจับงานนี้ โดยหวังว่าจะสามารถสอบถามข่าวคราวบางอย่างได้ ในกรณีที่สามารถสอบถามข่าวคราวจากผู้อำนวยการคนเก่าได้
และความสยองขวัญอันแสนหวานที่โจวเหวินได้เห็นด้วยตาของเขาเอง กระสุนระดับภัยธรรมชาติที่ล้อมรอบตัวเขาไม่สามารถทำร้ายหวานได้
หากช็อกโกแลตชิ้นใหญ่และหนาสามารถลดความหวานลงได้ โจวเหวินไม่เชื่อเช่นนั้น
เขาเกรงว่าเกาต้าเหว่ยจะตกลงมาบน
