ารแกล้งทำเป็นหูหนวกและใบ้เป็นเรื่องไร้ประโยชน์ เขาไม่สามารถสลัดมือของจางหยู่จื้อออกไปได้ เขาแค่ยืนอยู่ที่นี่ และเขาไม่สามารถทำอะไรแบบนั้นได้
ขณะที่โจวเหวินกำลังคิดว่าจะทำอย่างไร เขาก็พบทันทีว่าเสียงของทะเลรอบตัวเขาค่อยๆ ลดลง และเขาอยู่ในสถานะที่ได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองมาก่อน
“ฉันรู้ว่าครั้งสุดท้ายนี้ไม่ใช่ภาพลวงตาอย่างแน่นอน พลังแห่งการฟังทำให้สามารถได้ยินเสียงของหัวใจได้จริงๆ” โจวเหวินมีความสุขมากจนเขาฟังอย่างรวดเร็วและอยากรู้ว่าคราวนี้เขาจะได้ยินอะไร
ครั้งนี้โจวเหวินไม่รู้สึกว่าจางหยู่จื้อกลายเป็นเด็กหญิงแล้ว เธอยังคงมีหน้าตาแบบนั้น แต่โจวเหวินได้ยินเสียงสองเสียงจากเธอ
มีเสียงออกมาจากปากของเธอ โจวเหวินได้ยินแต่เธอจำไม่ได้
เสียงอื่นจากเธอเช่นกัน ตอนแรกก็ดูอ่อนแรง แต่ภายหลังก็ชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ
“โจวเหวิน ไปกันเถอะแล้วอย่ากลับมาอีก การอยู่ที่นี่มีแต่จะทำร้ายเธอเท่านั้น ฉันไม่อยากฆ่าเพื่อนของฉัน… ฉันไม่คู่ควรที่จะเป็นเพื่อนเธอ…” โจวเหวินได้ยินชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปด้วย เริ่มแปลก ๆ
“รีบกลับมา อย่าส่งเสียงดังอีก” จางหยูจื้อดึงโจวเหวินออกจากประตู กัดฟันแน่นแล้วหันกลับไปทันทีหลังจากพูดจบ ทหารยามของตระกูลจางก็ปิดประตู
โจวเหวินมองไปที่ประตูที่ปิดอยู่และหันหลังเพื่อจะออกจากตระกูลจางไป
เมื่อครอบครัวจางเห็นว่าโจวเหวินจากไปจริงๆ หลายคนก็โล่งใจ
พวกเขาไม่ได้กลัวโจวเหวิน
