โจวเหวินจื้อจ้องมองจางหยู่จื้อซึ่งยังคงเป็นจางหยู่จื้ออยู่ จางหยู่จื้อยังคงเล่นพิณอยู่ในรูม่านตาของเขา เขาหลับตาลงและดื่มด่ำไปกับการร้องเพลง
แต่ฉันไม่รู้ว่าทำไมในใจของโจวเหวิน ภาพของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังหมอบอยู่ในความมืดจึงปรากฏขึ้น และเขายังสามารถได้ยินเสียงสั่นเทาและเศร้าของเด็กผู้หญิงคนนั้นได้ด้วย
“ตอนนี้พระเจ้าถูกกำหนดให้ไปสู่ความมืดแล้ว… ถ้าอย่างนั้นฉันจะแลกความมืดของฉันเพื่อแสงสว่างของทุกคน… นี่คือสิ่งที่ฉันสมควรได้รับ… พวกเขาทั้งหมดปฏิบัติกับฉันเหมือนเพื่อน… พวกเขาจะปล่อยให้ฉันตาย ฉันรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย… แต่ฉันฆ่าพวกเขา… ฉันที่สกปรกมาก… ฉันไม่สมควรที่จะโอบรับแสงสว่าง… จางหยูจื้อ… คุณควรจะตาย… ฉันจะยังกลัวอะไรอีก”
เด็กหญิงเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอเงยหน้าขึ้นมองไปข้างหน้า ตรงหน้าเธอ มีแสงสว่างแวบหนึ่งปรากฏขึ้นในความมืด
โจวเหวินตกตะลึงเล็กน้อย แสงนั้นมาจากร่างที่เปล่งแสงออกมาเหมือนนางฟ้า แต่ไม่มีปีกและไม่มีแหวนนางฟ้า มีเพียงรูปร่างมนุษย์เท่านั้น และรูปร่างนั้นก็เหมือนกับโจวเหวินทุกประการ
เด็กหญิงตัวน้อยมองดูร่างนั้นแล้วดูเหมือนอยากจะเอื้อมมือไปหยิบอะไรบางอย่าง แต่เธอก็เอื้อมมือไปหยิบได้เพียงครึ่งทางเท่านั้น แต่ค่อยๆ ปิดมือกลับอย่างขี้อาย
“คนอย่างฉัน…นำแต่ความโชคร้ายมาให้เพื่อน…ทำร้ายเพื่อนเท่านั้น…ฉันไม่สมควรมีเพื่อน…” เด็กสาวเหลือบมองร่างนั้นอย่างไม่เต็มใจ ค่อยๆ
