จางเซียวตกใจ และรีบก้มศีรษะลงพร้อมพูดว่า “ผมกังวลมาก และฉันหวังว่าเด็กสาวจะมีความสุข”
“คุณมีความสุขไหม ฉันหวังว่าเธอจะเศร้าได้” จางชุนชิวมองขึ้นไปในทิศทางหนึ่งแล้วพูดด้วยสายตาซับซ้อน “เธอเกิดในตระกูลจาง เธอจึงไม่มีสิทธิ์เศร้า ถ้าเธอทำได้ ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจสิ่งที่มันเศร้า อย่างน้อยเธอก็ยังเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ”
จางเซียวพูดอย่างโกรธ ๆ “ถ้าฉันเลือกได้ ฉันขอเลือกทนกับเด็กผู้หญิงคนนี้แทน แต่กับคนที่ฝังอยู่ในหลุมศพวิเศษ…”
“เงียบปากซะ” จางชุนชิวที่เปียกโชกเหมือนหยกตลอดเวลา กลับดูเหมือนโกรธขึ้นมาทันใด โดยจ้องมองจางเซียวราวกับมีด
จางเซียวตกใจและตัวสั่น ก้าวถอยหลังสองก้าว
แม้ว่าเขาจะเป็นพี่ชายที่อายุใกล้เคียงกัน แต่จางเสี่ยวกลับมีความเกรงขามในใจต่อจางชุนชิว เขาอาจกล้าไปเที่ยวกับจางชุนชิวและถึงขั้นทะเลาะกับจางชุนชิวด้วยซ้ำ
อย่างไรก็ตาม เมื่อจางชุนชิวเริ่มจริงจัง จางเซียวก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก เช่นเดียวกับความโกรธของจางชุนชิว จางเซียวไม่เคยเห็นมาก่อน และรู้สึกหวาดกลัวในใจ เขาเกือบจะไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองจางชุนชิว
จางชุนชิวจ้องมองจางเซียวอย่างเย็นชาและพูดว่า “คุณต้องจำไว้ว่าชีวิตของคุณถูกเด็กหญิงตัวน้อยมาแทนที่ คุณไม่มีคุณสมบัติที่จะพูดอะไรเพื่อแทนที่เธอ ทุกคนในตระกูลจางก็เหมือนกัน เด็กหญิงตัวน้อยไม่ได้เป็นหนี้ใครกับตระกูลจาง ทุกคน มีแต่ครอบครัวของจางเท่านั้นที่เป็นหนี้เธอ หากคุณต้องการช่วยช
