โจวเหวินยังไม่ปรับตัวเข้ากับสถานะการได้รับเสียงจากสวรรค์และโลก แต่เขาไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องนั้นตอนนี้ และวางแผนที่จะออกไปพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนั้น
โจวเหวินที่บินออกมาจากท้องฟ้าที่ฉีกขาดหันกลับมามองและอดไม่ได้ที่จะอ้าปากกว้าง
สถานที่ที่เขาบินออกมานั้นเดิมทีคิดว่าเป็นพื้นที่ใต้ดินขนาดใหญ่แต่ตอนนี้ฉันมองย้อนกลับไปและพบว่ามันกลายเป็นเพียงหินที่มีรูปร่างเหมือนน้ำเต้าซึ่งมีความสูงเพียงหนึ่งฟุตและดูขรุขระมากราวกับว่าเป็นสิ่งที่ก่อตัวขึ้นตามธรรมชาติเต็มไปด้วยขอบและมุมในก้อนกรวดริมลำธาร
ขณะนี้หินรูปฟักทองแตกออกเป็นสองซีกแล้ว จะเห็นได้ว่ามีน้ำไหลออกมา แต่ปริมาณที่ไหลออกมามีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น คาดว่าเป็นปริมาณน้ำแร่ในขวด
“ฉันเพิ่งอยู่ในสิ่งนี้เหรอ” โจวเหวินไม่เชื่อสายตา เมื่อเขาเดินไปหาหินฟักทองที่หักเป็นสองท่อน เขาก็เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าโจวเหวินจะคิดอย่างไร ก็ดูเหมือนว่ามันเป็นเพียงหินธรรมดาๆ ธรรมดาๆ หนึ่งเท่านั้น ไม่น่าแปลกใจเลยที่รูปร่างของมันแปลกประหลาด
โจวเหวินบีบมันอย่างแรง แล้วหินก็แตกออกจากกันและตกลงสู่พื้น
“ฉันแค่ฝันไปหรือเปล่า” โจวเหวินมองไปรอบๆ และเห็นธารน้ำ ไม้ไผ่สีเขียว และแสงแดดจ้าสาดส่องลงมาบนตัวคน มันอบอุ่นจนแยกไม่ออกระหว่างความจริงกับความฝัน
ในไม่ช้า โจวเหวินก็รู้ว่าเขาไม่ได้ฝัน และเสียงจากสวรรค์และโลกก็ดังออกมาจากหูของเขา เพราะปริมาณข
