กๆ ออกไปแล้ว รังหินก็สะอาดมาก โจวเหวินจึงหยดเลือดลงบนรังอีกครั้ง พร้อมกับคิดในใจว่า “คราวนี้ ฉันทำได้”
ลื่น!
เลือดของโจวเหวินไหลลงมาอีกครั้ง โดยไม่มีการแทรกซึมใดๆ
ดวงตาของโจวเหวินกระตุก ซึ่งแตกต่างจากสิ่งที่เขาจินตนาการไว้
“ฉันไม่เชื่อ” โจวเหวินกัดฟัน ยื่นมือไปเช็ดเส้นสีเทาที่เหลือออกทีละเส้น ขณะสังเกตปฏิกิริยาของลิงสี่ตัวและรังไหมของผู้พิทักษ์
ไม่มีการตอบสนองใดๆ ทำให้โจวเหวินสงสัยว่าเส้นสีเทาเหล่านี้เป็นเพียงฝุ่นจริงๆ หรือไม่ หรือเป็นสิ่งที่โจวเหวินคิดอยู่เลย
ขณะที่เส้นสีเทาถูกเช็ดออก ลิงทั้งสี่ตัวและรังไหมชิไม่ได้ตอบสนอง แต่จู่ๆ โจวเหวินก็รู้สึกได้ว่าเขาได้ยินเสียงต่างหูที่ค่อยๆ อุ่นขึ้น
ความร้อนนี้แปลกประหลาดมาก ไม่เหมือนการได้ยินครั้งก่อน ซึ่งมีผลต่อการเปลี่ยนพลัง เช่น คำสาป ให้กลายเป็นพลังชีวิต โจวเหวินไม่รู้สึกถึงเสียงของการได้ยินเลย ในทางกลับกัน การได้ยินเองกลับทำให้เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา
โจวเหวินจ้องมองที่ชิโคคูนด้วยความระแวดระวัง จากนั้นก็รู้สึกถึงความคิดที่จะฟัง
“จะพูดได้ไหมว่าลิงทั้งสี่ตัวไม่ได้มองมาที่ฉัน แต่กลับฟังฉัน” โจวเหวินคิดและเรียกเขามา
เล็กจิ๋วเหมือนลิงจมูกเชิด พอออกมาก็ตกบนรังหินทันที
ก่อนที่จะรอให้โจวเหวินออกคำสั่ง ฉันได้ฟังรังหินด้วยกรงเล็บข้างเดียว
กรงเล็บของมันคมมาก ถึงแม้ว่ามันจะไม่ทำให้ต่างหูแตก แต่มันก็มีพลังที่เหนือตำนาน ทิ้งร่องรอยเอาไว้
เขาดูวิตกก
