บทที่ 283 ชีวิตเป็นเรื่องที่ยากลำบาก

เจตจำนงดาบห่อหุ้มมือของเย่ชิวไป่ เขาใช้ความแข็งแกร่งที่มีทั้งหมด เพื่อดึงดาบชิงหยุนออกมา! แต่ว่า ระดับของดาบชิงหยุนนั้นสูงเกินไป กฎของวิถีดาบ เต๋าของวิถีดาบ นั้นเกินกว่าสถานะของวิถีดาบ ของเย่ชิวไป่! ในเรื่องนี้ สามารถพูดได้ว่า ระหว่างทั้งสองคือวิถีดาบของดาบชิงหยุน และวิถีดาบของเย่ชิว ไป่ ต้องอยู่ในระดับที่ใกล้เคียงกัน มันถึงจะสามารถใช้งานดาบชิง หยุนได้ ดังนั้น. เพียงแค่เย่ชิวไป่พยายามดึงดาบชิงหยุนออกมา เขาก็ถูกโจมตี อย่างรุนแรงด้วยวิถีดาบที่เหนือกว่าระดับของเขา! ในตอนนี้ วิถีดาบกำลังโหมกระหน ่าไปทั่วร่างกายของเย่ชิวไป่ ส่งผลกระทบต่อกายเนื้อ กระดูก เส้นลมปราณ และตันเถียนของเขา! ด้วยผลกระทบนี้ ทำให้เย่ชิวไป่เจ็บปวดเป้นอย่างยิ่ง! อย่างไรก็ตาม เย่ชิวไป่ไม่มีทางยอมแพ้เพราะสิ่งนี้! เย่ชิวไป่กัดฟันแน่น เขาต้องการดึงดาบชิงหยุนออกจากฝักให้ ได้! ใช้เวลาไม่นาน ภูเขาหินปราณของชายชราก็มาอยู่ตรงหน้า ซือเฉิงรีบเข้ามายืนขวางอยู่ด้านหน้าเย่ชิวไป่ ขวานหมิงหวงซวน เฮยในมือของเขาทุบภูเขาหินปราณอย่างรุนแรง! ซือเฉิงเร่งปราณแห่งดวงดาวทั้งหมด เพื่อป้องกันอีกครั้ง! ปราณแห่งดวงดาวพลุ่งพล่านไปทั่วร่างกายของซือเฉิงอย่าง ต่อเนื่อง! เขาไม่สามารถถอยได้ เพราะมีศิษย์พี่ใหญ่อยู่ข้างหลังเขา สำหรับศิษย์พี่ใหญ่นั้น ซือเฉิงถือว่าเขาคือครอบครัว เขาไม่มี ทางถอย! ส่วนด้านล่าง ตอนนี้ร่างของเสี่ยวเฮยถูกปกคลุมไปด้วยปราณมารอันชั่วร้าย! ปราณมารรวมตัวกันอยู่ข้างหลังเขา ก่อตัวเป็นภาพมายาของ จอมมาร! ณ ขณะนี้ เสี่ยวเฮยกำลังเผชิญหน้ากับลำแสงปราณอัน แข็งแกร่ง เสี่ยวเฮยไม่ถอย แต่ก้าวหน้าแทน! ขณะเขาก้าวไปข้างหน้า จอมมารรที่อยู่ข้างหลังเขา ก็ก้าวไปข้างหน้าเช่นกัน! จอมมารประสานกับร่างของเสี่ยวเฮยทันที แล้วเขาก็ชกออกมา หนึ่งหมัด! ปราณมารพุ่งสูงขึ้น! เสี่ยวเฮยอยู่ในสภาพที่บ้าคลั่งแต่ยังมีสติอยู่ ในตอนนี้ เขาเสริมด้วยพลังหมัดของกายมารนิรันดร์ ความแข็งแกร่งทางกายภาพพุ่งสูงขึ้นอีกครั้งในทันที! เพียงหมัดเดียว ก็เกิดมีรอยแตกในมิติพื้นที่ตรงจุดนั้นทันที ซึ่ง สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า! เจ้าต้องรู้ว่า มิติพื้นที่ของเขตแดนไร้พรมแดนนั้นแข็งแกร่งมาก! แม้แต่ครึ่งก้าวมหาจักรพรรดิ ก็ไม่สามารถทำให้มิติพื้นที่ แตกร้าวได้ง่ายๆ! หลังจากนั้น หมัดขนาดใหญ่ของจอมมาร ก็ปะทะกับลำแสง ปราณในทันที! บูม! ลำแสงปราณประกอบด้วยลมปราณของครึ่งก้าวมหาจักรพรรดิ นับไม่ถ้วน และมันสามารถเจาะทะลุมิติพื้นที่ได้ แล้วพลังทะลุทะลวง ของมันจะรุนแรงแค่ไหน? ภายใต้สายตาที่เป็นกังวลของหยางหยูว่าน นางไม่รู้ว่าหมัดของภาพมายาจอมมาร มันจะต้านลำแสงปราณ ได้หรือไม่!? แต่หลังจากนางได้เห็น หมัดนี้สามารถต้านได้จริงๆ ด้วย! เมื่อเห็นฉากนี้ ดวงตาของชายชราหดแคบลงเล็กน้อย มันเป็นไปได้ยังไง!? ต้องรู้ก่อนว่า เขาไม่ได้ออมพลังของลำแสงปราณนี้ไว้เลยนี้ไว้ นี่คือการโจมตีที่รุนแรงมากที่สุดของเขา! สถานะความแข็งแกร่งของเขาคือ ครึ่งก้าวมหาจักรพรรดิ ที่ สามารถบุกทะลวงขอบเขตมหาจักรพรรดิได้! แต่การโจมตีกลับถูกป้องกันโดยรุ่นเยาว์เนี้ยนะ!? หยางฉีก็อ้าปากกว้างเช่นกัน และปากของเขาก็เป็นรูปตัว O เหมือนไข่เป็ด แถมยังมีน ้าลายไหลยืดออกมาโดยไม่รู้ตัวอีก ถ้าหลู่ฉางเซิงอยู่ที่นี่ เขาจะไม่มีวันได้รับอนุญาตให้หยางฉีนั่งที่ โต๊ะอาหารเย็นอย่างเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นข้าจะกินอาหารไม่ลงอย่างแน่นอน… และอีกด้านหนึ่ง ดาบชิงหยุนในมือของเย่ชิวไป่ ในตอนนี้ มีวิถีดาบทะยานขึ้นไป บนท้องฟ้า! มันสร้างความหายนะอย่างต่อเนื่องในมิติพื้นที่นี้! ชายชราอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมอง ดวงตาของเขาแสดงความ หวาดกลัว ศึกในครั้งนี้ เขาแปลกใจมาหลายครั้งแล้ว สิ่งที่เกิดขั้นทั้งหมด ล้วนมาจากผู่เยาว์สามคนนี้เท่านั้น! ในตอนนี้ เย่ชิวไป่กัดฟันแน่น เขาทนต่อผลสะท้อนที่เกิดจากดาบ เขาใช้เจตจำนงดาบอย่างเต็มที่ พยายามทำให้ดีที่สุด! แขนเสื้อสีขาวของเย่ชิวไป่นั้น ฉีกขาดกระจุยออกจากกันใน เวลานี้! และช่วงเวลานี้เอง ดาบชิงหยุน ชักออกมาได้แล้ว! วิถีดาบที่น่าสะพรึงกลัว ที่ค่อยๆ ไหลออกมาตามตัวของดาบ ยังคงพุ่งออกมาอย่างต่อเนื่อง! ดาบกำลังจะดึงออกได้แล้ว! เย่ชิวไป่ส่งเสียงคำรามต ่า ราวกับใช้พลังครั้งสุดท้าย เจตจำนงดาบของเขาพลุ่งพล่านไป ทั่วทั้งร่างกาย! ดาบชิงหยุน ดูเหมือนจะรู้สึกถึงความหลงใหลในดาบอันแรงกล้า ของเย่ชิวไป่ รู้สึกถึงการแสวงหาวิถีแห่งดาบของเขา! ทำให้ดาบชิงหยุนเริ่มตอบรับเย่ชิวไป่ และเริ่มออกมาจากฝัก ดาบ! และเพียงดึงดาบออกมาเพียงเล็กน้อย วิถีของดาบที่อยู่ในนั้นก็ คลายออก! เต๋าดาบนับไม่ถ้วนหลั่งไหล มันรวมตัวกันเป็นการโจมตีอันยิ่งใหญ่ เต๋าดาบฟันผ่านอากาศ ไปยังภูเขาหินปราณ! ฉับพลัน มิติพื้นที่แตกร้าวกระจายไปทั่ว! แม้แต่มิติพื้นที่อันแข็งแกร่งเช่นเขตแดนไร้พรมแดน ก็ไม่ สามารถต้านทานเต๋าดาบได้! มันเป็นเพราะ พลังแห่งวิถีเต๋าเช่นนี้ มันเป็นสิ่งที่เขตแดนมิติโลกระดับต ่าไม่สามารถทนได้ ทำไมมันถึงทนไม่ได้ล่ะ? เพราะมันคือเต๋าดาบไงล่ะ! ในบรรดาเต๋าทั้งสามพัน เต๋าดาบคือการดำรงอยู่อันดับต้นๆ ของ เต๋าทั้งหมด! ซือเฉิงรู้สึกถึงวิถีดาบ ดังนั้นเขาจึงเก็บขวานกลับไป และรีบถอย ออกมา! การฟันโดยวิถีดาบไม่ได้ชนกับภูเขาหินปราณ! กลับกัน มันทะลุเข้าไปโดยตรง และตัดผ่านภูเขาหินปราณ! หลังจากการฟันต่อเนื่องหลายครั้ง ภูเขาหินปราณก็ถูกตัด ออกเป็นเศษหิน! หลังจากนั้นมันก็สลายไปในโลกนี้ทันที ชายชรารู้สึกตกใจ แต่มันก็สายเกินไปที่จะโต้ตอบ การฟันที่เปลี่ยนรูปแบบด้วยวิถีดาบ ได้เจาะทะลุร่างกายของเขา โดยตรงในทันที! ดวงตาชองเขายังคงมีการแสดงออกที่ไม่น่าเชื่อ ชายชราถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน! ไม่ว่าจะเป็นร่างกาย ตันเถียน หรือ… วิญญาณ! มหาอำนาจครึ่งก้าวมกาจักรพรรดิที่สามารถไปทะลวงผ่าน ขอบเขตมหาจัดรพรรดิได้ ณ ขณะนี้ ทุกอย่างหายไป รวมทั้งวิญญาณและเต๋าทั้งหมดที่เขา บ่มเพาะมาด้วย! กล่าวง่ายๆ ก็คือ… ชายชราหายไปจากโลกนี้อย่างถาวร และไม่ สามารถเกิดใหม่หรือฟื้นคืนมาได้อีก เมื่อเห็นฉากนี้แล้ว เย่ชิวไป่ก็รีบเก็บดาบชิงหยุนกลับไป วิถีดาบก็กระจายหายไปในทันที… สิ่งที่เหลืออยู่คือ มิติพื้นที่ ที่ยังแตกร้าวอยู่ และในอากาศยังมีความรู้สึกคลุมเครือของการมีอยู่วิถีดาบ… เย่ชิวไป่รู้สึกว่าปราณจิตวิญญาณในตันเถียนของเขาหายไป หมด และร่างกายของเขาก็เจ็บปวดอย่างมาก! ดูราวกับว่า ทุกส่วนของร่างกายของเขาจะถูกสับเป็นชิ้นๆ ด้วย ดาบ โชคดีเขามีตันเถียนสองแห่ง และยังมีเจตจำนงดาบเหลืออยู่ใน ตันเถียนดาบ ซึ่งมันช่วยให้เย่ชิวไป่ไม่ล้มลง เขารับค้นแหวนมิติเก็บของ แล้วรีบนำโอสถฟื้นฟูหลายตัวที่ปรุงโดยท่านอาจารย์ออกมา หลังจากใช้โอสถแล้ว. อาการบาดเจ็บก็เริ่มคงที่ อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของเขายังคงซีดเซียว นี่เขาแค่ดึงดาบออกมาเพียงหนึ่งในสามส่วนเท่านั้นนะ มันยังทรงพลังเช่นนี้… หากเขาดึงออกทั้งหมด มันจะเป็นอย่างไร? เย่ชิวไป่รู้สึกตื้นเต้น และคาดหวังมาก ในตอนนี้ เขาพุ่งเป้าในการแสวงหาความแข็งแกร่งให้มากขึ้น อีกด้านหนึ่ง หยางฉีรู้สึกตกใจกับฉากนี้ ด้วยความแข็งแกร่งของขั้นปลายก้าวข้ามแดนหยวน เขาสังหารครึ่งก้าวมหาจักรพรรดิผู้มีคุณสมบัติก้าวข้ามได้? ความสามารถเชช่นนี้…เรียกได้อย่างเดียวว่า น่าสะพรึงกลัว! อาจกล่าวได้ว่า ถ้าเย่ชิวไป่ยังไม่ตายไปซะก่อน เขาจะต้องก้าว เข้าสู่ขอบเขตมหาจักรพรรดิอย่างแน่นอนในอนาคต! แลเวหยางหยูว่านล่ะ? นางไม่ได้สังเกตฉากที่เย่ชิวไป่สังหารชายชราเลย ในตอนนี้ จิตใจของนางทั้งหมดมุ่งไปที่เสี่ยวเฮยเท่านั้น… นางเข้าใจแล้วว่า นางได้พบกับชายผู้หนึ่งที่ควรค่าแก่การมอบ ชีวิตให้ และเป็นคนที่นางตกหลุมรัก แต่น่าสงสาร…… โชคชะตามันช่างอาภัพ ทำไมข้าไม่พบเจ้าก่อนหน้านี้? บางที… ในชีวิตนี้ มีเรื่องที่ต้องเสียใจมากมาย แต่โลกนี้ไม่มียาแก้ความเสียใจ ทำได้เพียงใช้เป็นความทรงจำที่ ดีเท่านั้น… ………… ณ ขณะนี้. เขตแดนทุรกันดาน ในศาลาเฉาถังทางแดนใต้ หลู่ฉางเซินมองไปที่ขบวนค่ายกลเคลื่อนย้ายที่อยู่ตรงหน้าเขา เขาวางมือบนเอวแล้วหายใจเข้ายาวๆ “ในที่สุดก็เรียบร้อย เฮ้อ〜 ข้าเปลืองเซลล์สมองไปเยอะมาก จริงๆ…” “งั้นต้องลองก่อน ไปที่เขตแดนนั้น ให้หงหยิงทำซุปปลาให้ข้า เพื่อฟื้นฟูสมองของข้า!” เมื่อได้ยินคำกล่าวของหลู่ฉางเซิน ดวงตาของมู่ว่านเอ๋อก็สว่าง ขึ้น “ท่านลุง ข้าจะไปด้วย! ข้าไม่ได้เจอพี่หงหยิงมานานแล้ว!” เมื่อกล่าวจบ. ทั้งสองก็ก้าวเข้าสู่ขบวนค่ายกลเคลื่อนย้ายด้วยกัน เตรียมไปยัง เขตแดนวิญญาณสวรรค์… สร้างค่ายกลเคลื่อนย้ายที่ยิ่งใหญ่ เพื่อตามหาหงหยิง… เพื่อดื่มซุปปลางั้นเหรอ? ป.ล. ในเรื่องนี้ คำว่า วิถีกับเต๋า ความหมายเดียวกันนะครับ แต่ ใช้ในบริบทที่แตกต่างกันเล็กน้อย ขอบคุณครับ