้ไปเฉยๆ และมีเพียงทางตันเท่านั้นที่จะอยู่ได้
“เกิดอะไรขึ้น ฆ่าคนอีกสักสองสามคนแล้วคุณจะจับมันได้” ปีศาจพูดอย่างเย็นชา คู่ต่อสู้เช่นนี้ทำให้เขาโกรธอยู่บ้าง
คนตายที่เขากล่าวถึงนั้นแน่นอนว่าคือผู้นำทาง ไม่เพียงแต่ฆ่าปีศาจเท่านั้น แต่โจวเหวินและสาวน้ำแข็งยังเห็นว่าสิ่งมีชีวิตนั้นไม่ได้โจมตีพวกเขาก่อน แต่กลับมองหาผู้นำทางที่อ่อนแอเหล่านั้นเพื่อเริ่มต้น และมันก็เป็นความอิจฉาเล็กน้อยด้วย ไม่ควรเริ่มต้นด้วยพวกเขาก่อน
ชีวิตและความตายของผู้นำทางเหล่านั้น โดยธรรมชาติแล้วการฆ่าปีศาจจะไม่อยู่ในใจ
ฉันสามารถเป็นผู้นำทางในป่าที่แปลกประหลาดเช่นนี้ได้ หากสมองของฉันทื่อ ฉันคงอยู่ได้ไม่นานแน่นอน ผู้นำทางเหล่านั้นล้วนเป็นมนุษย์ ฉันไม่รู้ว่าจะอยู่ที่ไหนตอนนี้ มันเป็นทางตัน ฉันวิ่งไปที่ถนนโดยไม่ลังเล ตั้งใจว่าจะวิ่งหนีให้ได้
ปีศาจต้องการหยุดพวกเขาจากการหลบหนี แต่ถูกโจวเหวินหยุดไว้
“กลับมากันเถอะ” โจวเหวินขอให้ทารกปีศาจนำปีศาจผู้สังหารกลับมา และในเวลาเดียวกัน เด็กสาวน้ำแข็งและกระต่ายหยกก็ถูกส่งกลับไปยังลูกปัดโกลาหล และบูเออร์ก็ถูกส่งเข้าไปในลูกปัดโกลาหลเช่นกัน
เฟยหลัวกัดฟันและรีบวิ่งไปที่บ้านแห่งกาลเวลา
โจวเหวินเอื้อมมือไปยิงวอลเลย์ ดูดเฟยลัวกลับ และโยนมันเข้าที่ลูกปัดโกลาหลโดยตรง
เหลือเพียงโจวเหวินและทารกเวทมนตร์ที่เหลืออยู่ เหตุผลที่โจวเหวินทำเช่นนี้ก็เพราะเขาพบว่าทารกเวทมนตร์ดูเหมือนจะสามารถมองเห็นสิ่ง
