้วให้ฉันสิ” โจวเหวินจำเป็นต้องสั่งนมร้อนหนึ่งแก้ว
กระต่ายสาวเพิ่งเอานมมาและคนที่อยู่ข้างนอกก็ปิดประตูโรงเตี๊ยมไว้แล้ว ทำให้มีน้ำรั่วซึมไปทั่วประตู
“ปล่อยคนไป” โจวเหวินได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนอยู่ข้างนอก
แต่ไม่ใช่การตะโกน มีเพียงผู้นำคนเดียวเท่านั้นที่พูด
“มีอะไร” ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ที่ประตูกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“อสูรแก่ เจ้าแสร้งทำเป็นว่าไม่มีกระเทียมเมื่อเจ้าตาบอดหมดทั้งตัวหรืออย่างไร” ผู้นำพูดเช่นนั้น ก็มีเสียงโวยวายดังขึ้นทันที และเสียงตะโกนก็สั่นสะเทือนท้องฟ้าไปชั่วขณะหนึ่ง
“ที่นี่สะดวกสำหรับเราไหม” โจวเหวินถามบาร์เทนเดอร์เมื่อเขาเห็นมัน เขาเห็นว่าบาร์เทนเดอร์คนนี้ก็เหมือนกับบาร์เทนเดอร์จริงๆ บางทีเขาอาจจะเป็นเจ้านายที่นี่ก็ได้
“คุณสั่งนมแล้ว นั่นคือแขกของฉัน ไม่มีใครรังแกแขกของฉันได้” บาร์เทนเดอร์พูดอย่างใจเย็น
“แต่ดูเหมือนว่าข้างนอกจะไม่ค่อยดีสักเท่าไร” โจวเหวินได้ยินเสียงดังข้างนอก
บาร์เทนเดอร์มองไปที่ประตูแล้วพูดกับคนข้างนอกว่า “เจ้าปีศาจแก่ ปล่อยพวกเขาเข้ามาเถอะ”
เมื่อบาร์เทนเดอร์บอก เสียงตะโกนข้างนอกก็สงบลง
หลังจากนั้นไม่นาน ปีศาจชราก็พาชายคนนั้นเข้าไป แต่มีเพียงชายชราเท่านั้นที่เข้ามา มีคนจำนวนมากด้านนอกยืนเฉย ๆ และไม่มีใครกล้าเข้ามา
“พี่ชาย” หัวหน้าตะโกนเมื่อเห็นบาร์เทนเดอร์
“พี่จิน พวกเขาเป็นแค่เด็กสองคนที่โง่เขลา ไม่มีอะไรเลวร้าย อย่าไปทำให้พวกเขาอับอายเลย” พี่นม
