้าที่คนอื่นๆ เขาไม่สามารถทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้บนหินซานเซิงได้
“นี่มันไม่เป็นวิทยาศาสตร์เลย นั่นหมายความว่าสิ่งมีชีวิตทุกชนิดสามารถกลับชาติมาเกิดใหม่ได้ไม่ใช่หรือ ทำไมมีแต่พลเรือเอกอันเท่านั้นที่มีชีวิตในอดีตและปัจจุบัน แต่เราไม่มี เราไม่ได้มีจมูกและดวงตาน้อยกว่าอาดอัน แล้วทำไมเขาถึงมีแค่อดีตและปัจจุบันล่ะ” พึมพำ
“ไม่สำคัญหรอกว่าจะมีชีวิตในอดีตชาติหรือปัจจุบันชาติ สิ่งสำคัญคือเราจะข้ามสะพานนายเหอตอนนี้ได้อย่างไร มีเพียงพลเรือโทอันเท่านั้นที่สามารถฝากข้อความไว้บนหินซานเซิงได้ เราปล่อยให้เขาไปคนเดียวไม่ได้หรือไง” อันจิงหยูกล่าว
หวู่ อัน เทียนจัว ขมวดคิ้วและคิดว่า ดูเหมือนผลลัพธ์นี้จะไม่เป็นที่ยอมรับสำหรับเขา
“อาจารย์เวิน ท่านอยากจะลองดูไหม” ลู่ปู้ซุนถามโจวเหวินจากตรงนั้น
เปี้ยนลู่ปู้ซุนอยากรู้ว่าโจวเหวินเป็นจักรพรรดิหรือเปล่า หรือว่าสัตว์เลี้ยงที่ไปด้วยก็คล้ายๆ กัน
คนอื่นๆ ต่างก็มองดูโจวเหวินด้วยความสงสัยว่าเขาสามารถเขียนบนหินซานเฉิงได้หรือไม่
แม้การกลับชาติมาเกิดจะไม่พูดอะไรเลย แต่ก็ยังมีคนอีกมากที่หวังว่าจะมีชีวิตที่แท้จริงซึ่งถือเป็นสิ่งหล่อเลี้ยงทางจิตวิญญาณประเภทหนึ่ง
โจวเหวินคิดสักครู่ แล้วเดินไปหาหินซานเซิงโดยอุ้มบูเอ๋อร์ไว้ เขายังสงสัยด้วยว่าเขาสามารถทิ้งชื่อของตัวเองไว้บนหินซานเซิงเหมือนกับอันเซิงได้หรือไม่
โจวเหวินเหยียดนิ้วออกและกดไปทางหินซานเฉิง และทุกๆ คนก็ต่างจับจ้องไปที่นิ
