อกมา
เมื่อก่อนผมขับรถพรหมได้ทุกอย่างแม้กระทั่งคนร้ายยังต้องฟังแต่ครั้งนี้ดูแปลกๆไปนิดหน่อย
โจวโจวเหวินถูกแรงผลักจนไม่สามารถเข้าไปในห้องประหารได้
“ความฝันพันปี การมีชีวิตยืนยาวกว่าคนอื่นเป็นพันปีถือเป็นเรื่องดี คนอื่นไม่สามารถขอสิ่งนี้ได้ ดังนั้น ฉันจึงสามารถหาเงินได้” หลี่ซวนกล่าว จากนั้นก็เอื้อมมือไปหยิบชามชาขึ้นมา
“หลี่ซวน อย่าทำให้มันยุ่งยาก ไม่จำเป็น เราควรคิดหาวิธีอื่น” โจวเหวินกล่าวโดยรวบรวมความกลัวที่รุนแรงที่สุด และพยายามพุ่งเข้าไปหยุดหลี่ซวน
ฉันไม่รู้ว่าทำไมห้องทรมานแห่งนี้ถึงแตกต่างไปจากห้องทรมานอื่นๆ ในอดีตอย่างสิ้นเชิง พลังแห่งความกลัวไม่อาจแบ่งแยกออกเป็นสองส่วนได้
“อย่ากังวลเรื่องเหล่าโจว ฉันจะออกไปเร็วๆ นี้ ถ้าฉันไม่ออกมาภายในเวลา คุณควรออกไปรอฉันก่อน” หลี่ซวนกล่าวและดื่มมิลเลนเนียมดรีมจนหมดชามโดยไม่เหลืออะไร
“ชาอร่อย” หลี่ซวนเลียริมฝีปากก่อนที่เธอจะพูดจบ วางศีรษะลงบนพื้น และผล็อยหลับไป
“ปล่อยเขาออกไป” พระพรหมที่อยู่ด้านหลังโจวเหวินปรากฏตัวขึ้น พยายามสั่งให้แม่สามีผมขาวปล่อยหลี่เสวียน
แต่แม่สามีผมขาวกลับไม่รู้สึกอะไร นั่งเพียงแต่นิ่งเฉยและมองดูหลี่ซวนที่กำลังนอนหลับอยู่บนพื้น
Luan Tianzuo ขมวดคิ้ว An Sheng ส่ายหัวและยิ้มอย่างขมขื่น เขาต้องทนทุกข์ทรมานนับพันปีในความฝัน แม้จะเจ็บปวดไม่น้อย แต่แรงกดดันทางจิตใจก็เพียงพอที่จะทำให้มนุษย์ที่มีความมุ่งมั่นแข็งแกร่งล้มลงได้
Lu
