ี่อยู่ในอาการโคม่า และแมลงวันทุกตัวที่เจาะเข้าไปในร่างกายของเขาต่างก็ตกใจกับการโจมตี แม้แต่แมลงเจาะสมองที่เจาะเข้าไปในสมองของเขาด้วย
เมื่อหนอนแมลงวันถูกเขย่าออก นกก็คายเปลวไฟสีทองออกมาและเผาหนอนแมลงวันทั้งหมดจนกลายเป็นเถ้าลอย
ชายชุดดำมองเห็นชัดเจนว่าการโจมตีของโจวเหวินทำให้ชายคนนั้นกลายเป็นร่างที่ไร้มนุษยธรรม และไม่มีเหตุผลใดเลยที่จะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่บาดแผลของชายคนนั้นดีขึ้นอย่างรวดเร็ว ชั่วขณะหนึ่ง เขาเหมือนคนปกติทั่วไป บาดแผลนั้นมองไม่เห็นเลย
ชายที่หมดสติไปในตอนแรก กลับรู้สึกตัวแล้วในเวลานี้ ร่างของเขาล้มลงกับพื้น เขาคลานลุกขึ้นและมองดูร่างของเขาด้วยความประหลาดใจและดีใจ
“โจวเหวิน ครอบครัวที่โดดเดี่ยวของข้าถูกล้อมโจมตีโดยกลุ่มคนที่ไม่รู้จัก และผู้อาวุโสคนที่สองก็ติดอยู่ในหุบเขาเวียงจันทน์ทั้งคู่…” ชายคนนั้นพูดกับโจวเหวินด้วยความกังวล
“มีสิ่งแบบนั้นด้วยเหรอ” โจวเหวินขมวดคิ้วมองชายชุดดำ
ชายชุดดำไม่ได้ตื่นตระหนกแต่อย่างใด และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณจะไม่ฟังคำพูดไร้สาระของคนทรยศเหรอ?”
“จะบอกว่าอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม” โจวเหวินถามกลับ
“ไม่เป็นไรหรอก มันเป็นสิ่งที่คนทรยศคนนี้ยั่วยุ และเราก็สามารถนำเขากลับคืนไปได้” ชายชุดดำกล่าว
“โจวเหวิน คุณอย่าเชื่อเขาเลย เขาไม่ใช่ครอบครัวโดดเดี่ยวของเราเลย…” ชายคนนั้นรีบพูด
“เจ้ายังด้อยกว่าข้า เจ้าต้องการจะสนับสนุนให้โจวเหวินต่อสู้กับครอบครัวเดียวของ
