็นเพื่อนของหนอนโดดเดี่ยว และมาที่นี่เพื่อเยี่ยมเยียน” โจวเหวินตะโกนไปที่หุบเขา
“คุณคือโจวเหวิน ที่อาศัยอยู่ในลั่วหยางหรือ” กู่จงได้ยินเสียง แต่ก็ยังไม่เห็นใครเลย
“ฉันมาจากลั่วหยาง แต่ฉันไม่ได้ชื่ออัน ฉันชื่อโจวเหวิน” โจวเหวินกล่าว
“ทำไมคุณถึงอยากพบปู่คนที่สองของฉัน” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
“มีบางอย่างที่ข้าอยากถาม” โจวเหวินได้ยินชื่อของปู่คนที่สอง ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าตู้กงจื่ออยู่อันดับที่สองในรุ่นของเขา และตู้กงก็เรียกเขาว่าลุงคนที่สอง ปู่คนที่สองควรจะเป็นรุ่นน้อง ชื่อของเขา
“มีอะไรเหรอ” เสียงนั้นถามอีกครั้ง
“ฉันจะพูดได้ก็ต่อเมื่อฉันได้เห็นหนอนโดดเดี่ยวตัวนั้นเท่านั้น” โจวเหวินขมวดคิ้ว
“เอ้อเร่อไม่อยู่บ้าน คุณกลับไปเถอะ” กู่จงเหรินพูดอีกครั้ง
“เขาไปไหนมา” โจวเหวินได้ยินเสียงซึมเศร้าเล็กน้อย และยิ่งยากที่จะพบหลี่ซวนหากไม่มีหนอนตัวเดียวอยู่ที่นั่น เขาไม่สามารถรอได้นานขนาดนั้น
“ฉันไม่รู้” ทานากะกล่าว
“ข้าไม่พบลี่ซวน ข้าทำได้แค่พยายามรับโทษของหวงฉวนเฉิงด้วยตัวเอง” โจวเหวินรู้สึกหดหู่เล็กน้อย เขาพยายามรับโทษของหวงฉวนเฉิงด้วย หากเขาไม่นอกใจพระพรหมผู้ยิ่งใหญ่ เขาคงอยากจะถูกลงโทษทั้งหมด โจวเหวินไม่แน่ใจว่าเขาจะอยู่รอดได้หรือไม่
อย่างไรก็ตาม การใช้มหาพรหมในการโกงนั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะเปิดประตูหวงเฉวียนที่แท้จริง ดังนั้นจึงควรไปหาหลี่ซวน หากไม่เป็นเช่นนั้น โจวเหวินทำไ
