ก็ยืนขึ้นและมองหน้ากัน ไม่แน่ใจว่าพวกเขาเห็นภาพหลอนรึเปล่า
“พี่เขย!” จีโม่ฉิงมองไปที่ฟางหมิงซูราวกับว่าเธอได้เจอความช่วยเหลือ เธอหยุดตามโจวเหวิน หันหลังและวิ่ง ไปหาเขา
โจวเหวินไม่ได้หยุดเธอ เขามองว่าจีโม่ฉิงเป็นภาระ เขาแค่พาเธอมาด้วยเพราะเธอเป็นเพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง
เนื่องจากเธอได้พบคนที่พึ่งพาได้อย่างฟางหมิงซูแล้ว โจวเหวินก็ไม่สนใจเธออีก เขาเดินไปข้างหน้าต่อ
“ไอปีศาจ ทำไมแกไม่ทำตัวน่ากลัวแบบเมื่อกี้? กลัวพี่เขยฉันเหรอ?” จีโม่ฉิงชักสีหน้าและตะโกนใส่แผ่นห หลังของโจวเหวิน “แกมันไม่หล่อ แกเป็นแค่ปีศาจเลือดเย็น”
เธอรู้สึกเบื่อกับการเยินยอโจวเหวิน มันไม่ง่ายสำหรับเธอที่จะหาใครสักคนที่สามารถพึ่งพิง ถ้าเธอไม่พูดประ ะชดประชันสักสองสามคำ เธอจะรู้สึกแย่มาก
“ฉิงน้อย หยุดเถอะ” ฟางหมิงซูหยุดเธอ
“เขากลัวคุณมาก เมื่ออยู่กับคุณ เขาไม่กล้าทำอะไรกับฉัน” จีโม่ชิงกล่าว
ฟางหมิงซูส่ายหัวและพูด “ฉันเกรงว่าเธอจะเข้าใจผิด ถ้าเขาต้องการจะจัดการกับฉันจริงๆ มันคงเป็นไปไม่ได้ ที่เขาจะปล่อยให้เธอกลับมาอยู่ข้างฉัน ถ้าเขาปล่อยให้เธอกลับมา แสดงว่าเขาไม่มีความต้องการที่จะสู้กับเรา า”
ฟางหมิงซูตะโกนไปในทิศทางของโจวเหวิน “เพื่อน ขอบคุณที่ดูแลฉิงน้อยให้ ถ้าคุณไม่รังเกียจ ทำไม
