จวเหวินเป็นปีศาจ ดังนั้นเธอจึงเชื่อฟังคำพูดของเขาอย่างจริงจัง เธอใช้สมองคิด ดคำชมโจวเหวินทุกรูปแบบ เธอไม่กล้าหยุดแม้แต่วินาทีเดียว เธอไม่สนใจว่าคำพูดของเธอจะรังเกียจขนาดไหน
อย่างไรก็ตาม โจวเหวินไม่ได้สนใจสิ่งที่จีโม่ฉิงพูด เขายังคงจ้องมองไปข้างหน้า มีร่างเหมือนมนุษย์ยืนอยู่ที ชายหาด
ร่างร่างนั้นยืนอยู่ริมทะเลพร้อมกับพิณบนหลังของมัน
จากมุมมองของคนธรรมดา ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนเล่นพิณ แต่โจวเหวินสามารถบอกได้จากออร่าที่อ่อนแออย่างยิ่งว่า ามันไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตต่างมิติ
โจวเหวินเรียกธิดาปีศาจที่หายดี เธอออกมาด้วยร่างความกลัวและนั่งบนไหล่ของโจวเหวิน
จีโม่ฉิงมองธิดาปีศาจที่ใช้ร่างความกลัวไม่เห็นและเธอก็ไม่มีอารมณ์ที่จะมอง เธอยังคงครุ่นคิดหาคำสรรเสริญ ญโจวเหวิน
อย่างไรก็ตาม คนเล่นพิณที่ริมทะเลดูเหมือนจะรู้สึกบางอย่างในขณะที่เขาหันไปมองโจวเหวิน
หัวใจของโจวเหวินเต้นรัวในขณะที่เขาเตรียมสู้ ทว่าเขากลับได้ยินคนเล่นพิณพูดกับเขา “เส้นทางข้างหน้าอันต ตราย กลับไปเสียจะดีกว่า”
โจวเหวินไม่รู้ว่าเขาไม่อันตรายจริง ๆ หรือมีแรงจูงใจอื่น ดังนั้นเขาจึงถาม “อันตรายอะไร?”
“ฉันพูดไม่ได้” คนเล่นพิณส่ายหัวแล้วหันหลังกลับ มองทะเลอันไกลโพ้นต่อไป
เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีความต้องการท
