าบต่อหน้าโจวเหวิน เนื่องจากมันเป็นการดูถูกดาบ พวกเขาจะไม่ตกใจได้ยังไง?
หวูจงไหล่ตกตะลึง เดิมทีเขาจินตนาการว่าโจวเหวินและฉีหยาเป็นคนรู้จักหรือมีความสัมพ พันธ์ทางสายเลือด ฉีหยาเลยให้เปิ่นเฉินอิงผู้เป็นลูกศิษย์ปฏิบัติต่อเขาในฐ)านะผู้อาว วุโส
อย่างไรก็ตาม ดูจากท่าทางแล้ว มันไม่ใช่แบบนั้น การกระทำของฉีหยานั้นน่าตกตะลึง
“เพื่อนคนนี้เป็นสุดยอดปีศาจอย่างแน่นอน… เขาอาจจะเป็นผู้วิเศษจิ่งเต้า…” จีโม่ฉิง งตื่นตระหนกอย่างมาก นอกจากผู้วิเศษจิ่งเต้าแล้ว เธอนึกไม่ออกว่าใครที่คู่ควรกับการเค คารพจากฉีหยา
“ฉันไม่ได้ใช้อาวุธมาสักพักแล้ว เก็บมันเถอะ” โจวเหวินพูดอย่างเฉยเมย
ฉีหยาโค้งคำนับเล็กน้อยก่อนจะเก็บดาบทั้งสอง อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ถือมันต่อ แต่ เขากลับโยนดาบทั้งสองเล่มลงบนพื้นและพูดกับบรรดาศิษย์ “ถ้าไม่มีคุณโจว ก็คงไม่มีฉันแ และวิหารสวรรค์ล่องลอย ในอนาคตคุณต้องปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพมากกว่าที่พวกคุณปฏิบัติต ต่อฉัน หากมีการดูหมิ่น ฉันจะกำจัดพวกคุณเป็นการส่วนตัว”
พูดจบก็พาโจวเหวินไปที่บ้านของเขา
บรรดาศิษย์คุกเข่าลงบนพื้นโดยวางดาบลงบนพื้นขณะที่มองดูโจวเหวินและฉีหยาจากไปด้วยควา ามงุนงง
เมื่อทั้งสองคนเข้าไปในวิหารปรมาจารย์ดาบของฉีหยา เปิ่นเฉินอิงก็ได้หยิบดาบของเขาแล ละยืนขึ้นมา จากนั้นเ
