จีโม่ฉิงมองไปที่เปิ่นเฉินอิงและโจวเหวิน ด้วยความตกใจ แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาข ของเธอ
หวูจงไหล่และทีมต่างตกตะลึง แข็งเป็นหินอย่างสมบูรณ์
หลังจากที่เปิ่นเฉินอิงกราบ เธอก็ยืนขึ้นด้วยดาบในมือและพูด “อาจารย์ของฉันบอกฉันซ้ำ แล้วซ้ำเล่าให้กราบในฐ)านะศิษย์หากผมเจอคุณอีกครั้ง”
“ฉันแปลกใจที่เธอยังจำฉันได้” โจวเหวินพยักหน้าเล็กน้อย
เมื่อจีโม่ฉิงได้ยินการสนทนาของพวกเขา เธอรู้สึกราวกับว่าถูกฟ้าผ่า เธอซึ่งเริ่มเข้า าใจทุกอย่างและไม่สามารถทำอะไรได้ ถอยห่างอออกไป
เธอรู้แล้วว่าโจวเหวินไม่ได้ถูกส่งมาจากพี่เขยของเธอ เป็นไปได้มากว่าเขาจะเป็น นปีศาจเ่าที่มีชื่อเสียงของต่างประเทศ ไม่อย่างนั้นทำไมคนอย่างเปิ่นเฉินอิงถึงกราบ เขาด้วยความเคารพและพูดว่าเทพดาบสั่งให้เขากราบในฐ)านะศิษย์?
แม้แต่เทพดาบฉีหยาก็ยังยกย่องเขา เขาไม่ได้เรียบง่ายเหมือนลักษณะภายนอกอย่างแน่นอ อน ภายใต้รูปลักษณ์ที่อ่อนเยาว์ของเขา เขาอาจจะเป็นปีศาจเ่า
หลังจากที่รู้ทุกอย่างแล้ว จีโม่ฉิงก็ถอยห่าง หนีไปทันที
โจวเหวินไม่ได้ไล่ตามเธอและไม่ได้พูดอะไร เปิ่นเฉินอิงก็ไม่ได้พูดอะไรเช่ นกัน ไม่มีใครไล่ตามเธอ จีโม่ฉิงเรียกสัตว์อสูรเต่าทะเลและออกจากเกาะด้วยความรว วดเร็ว
“เราควรพาเธอกลับมาไหม” เปิ่นเฉินอิง
