โจวเหวินเก็บของของเขาและวางดาบสังหานเทพกลับเข้าไปในลูกปัดแห่งความวินาศหลังจากตรวจสอบข้างในแล้ว เขาก็ตระหนักว่าของสำคัญทั้งหมดอยู่ที่นั่น ไม่มีอะไรหายไ ไป แม้แต่ไม้ไว้ทุกข์ของผีและปีศาจก็อยู่ที่นั่น
สิ่งเดียวที่หายไปคือดาบไม้ไผ่ ซึ่งตอนนี้อยู่ในมือของจีโม่ฉิง
จีโม่ฉิงกำลังปีนขึ้นไปบนภูเขาด้วยความสามารถทั้งหมดของเธอ ผู้คนด้านล่างกำลังไล่ตาม เธอ
ดูเหมือนเธออยู่แค่ระดับตัวอ่อนเท่านั้น ดังนั้นความเร็วของเธอจึงไม่เร็วเท่ากับคน นอื่นๆ เธอกำลังจะถูกจับ
ผู้ที่ไล่ตามคนหนึ่งได้ปล่อยสัตว์อสูรประเภทนกอินทรีเพื่อจับตัวจีโม่ฉิงจากอากาศ แต่ ในขณะที่สัตว์อสูรประเภทนกอินทรีบินขึ้นไปในอากาศ สายฟ้าก็ปรากฏขึ้น และทำให้นกอินท ทรีไหม้เกรียมในทันที
สิ่งนี้ทำให้ทุกคนตกใจ แต่พวกเขาก็ตระหนักถึงปัญหาอย่างรวดเร็ว พวกเขาไม่กล้าเรียก กสัตว์อสูรที่บินได้อีกต่อไปและปีนเขาเพื่อไล่ตามจีโม่ฉิง
นี่ทำให้ไม่มีสายฟ้าปรากฏขึ้นอีก ในไม่ช้าพวกเขาก็ถึงจีโม่ฉิง ชายที่อยู่ด้านบนเอื้อ อมมือไปจับเท้าของเธอ
จีโม่ฉิงจับผนังภูเขาด้วยมือข้างหนึ่งและใช้มืออีกข้างฟันมือของบุคคลนั้นด้วยดาบไม้ไผ ผ่
น่าเสียดายที่เธออ่อนแอและช้าเกินไป ชายคนนั้นคว้าดาบไม้ไผ่และดึงจีโม่ฉิงลงโดย ยจับเธอไว้ใต้รักแร้
“ปล่อยฉัน แกรู้ไห
