แค่ใช้วิชาของเขาโดยหวังว่าวันหนึ่งเขาจะสามารถหลบหนีได้สำเร็จ
เวลาผ่านไปชั่วพริบตา ตามการคำนวณของโจวเหวิน เขาติดอยู่ที่นี่มานานกว่าร้อยปีแล้ว แ และจนถึงวันนี้ เขาก็ไม่สามารถหลบหนีได้
โจวเหวินยังคงฝึกฝนเหมือนเดิม แต่ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงคลิกราวกับว่าล็อคได้เ เปิดออก
โจวเหวินรู้สึกประหลาดใจเมื่อพบว่าร่างกายของเขาค่อยๆขยับได้ ตอนนี้เขาสามารถสัมผัส สได้ถึงร่างกายที่เขาไม่สามารถสัมผัสได้มาก่อนได้อย่างชัดเจน
เขาควบคุมร่างกายของเขาและออกแรงอย่างสุดกำลัง จากนั้นร่างกายของเขาก็สัมผัสอะไรบาง งอย่าง ทันใดนั้น แสงก็ส่องเข้ามาทางรอยแตก ทำให้ใบหน้าของเขาสว่างขึ้น
“ในที่สุด…” โจวเหวินตื่นเต้นจนพูดไม่ออก เขาดันสุดกำลังอีกครั้ง ทำให้รอยแตกกว้า างขึ้น ต่อมาเขาก็ได้ยินเสียงก้อนหินตกลงมาที่พื้น
แสงแดดส่องลงบนใบหน้าของโจวเหวิน ทำให้ตาของเขาเกือบจะบอด ทั้งหมดที่เขาทำได้คื อก้มศีรษะลงเพื่อปรับสภาพดวงตาของเขา
โจวเหวินตกตะลึงในทันที
โจวเหวินเดาว่าบริเวณที่ขังเขาอยู่นั้นเป็นพื้นที่แคบๆ
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เขาเห็นในตอนนี้คือเตาหินขนาดใหญ่ เตาหินขนาดใหญ่นี้เพียงพอสำ หรับคนสามคนที่จะนอนอยู่ข้างใน ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลยใน นขณะที่นอนอยู่ข้างใน
หลังจากออกมาจาก
