ู้พิทักษ์นั้นเหนือจินตนาการ
ผู้พิทักษ์จับสดับวานรด้วยมือข้างหนึ่งและฟันโจวเหวินด้ วยอีกมือหนึ่ง
พัดกล้วยเซียนไม่รอคำสั่งของโจวเหวิน ขณะที่เธอยืนอย ยู่ตรงหน้าเขาทันที เธอเม้มริมฝีปากสีแดงของเธอและเป ป่าลมออกไป ลมที่ไร้สิ้นสุดเกือบจะพัดไปทั่วทั้งเมือง
อย่างไรก็ตาม แขนเสื้อของผู้พิทักษ์ไม่ขยับสักนิด ดาบใ ในมือของเขาผ่าลม ผ่านพัดกล้วยเซียนไปและมาถึงหน้าโจว เหวินในทันที โจวเหวินไม่มีโอกาสเรียกสัตว์อสูรมาป้อง งกันการโจมตีก่อนที่ใบมีดจะไปถึงคอของเขา
โจวเหวินสาปแช่งอยู่ภายใน เขาได้รับบาดเจ็บหนักเกิน นไป ดังนั้นจึงไม่สามารถหลบมันได้ สิ่งที่เขาทำได้คือห หลับตาและรอความตาย
ฉันไม่เคยคาดหวังว่าฉันโจวเหวินจะมาตายที่นี่ โจวเห หวินหลับตาและรอความตาย แต่การโจมตีก็ไม่เกิดขึ้น
เมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาลืมตาขึ้นและตระหน นักว่าผู้พิทักษ์ยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยรอยยิ้ม ดาบไม่ได้ฟ ฟันลงมา และเขาก็ดูไม่เหมือนผู้พิทักษ์อีกต่อไป แต่เ เขากลับเป็นชายผิวขาวที่มีเขามังกรคริสตัลอยู่บนหัวของเขา
“อาจารย์…” โจวเหวินตื่นตระหนกและยินดี เขารู้สึกราวก กับว่าเขาได้กลับสู่สวรรค์ทันทีหลังจากลงสู่นรก
“ทำได้ดี” หวังหมิงหยวนยิ้มให้โจวเหวินและเอื้อมมือ อไปลูบหัวของเขา พลังแปลกๆพุ่งเข้าสู่ร่างกายของโจว
