ตี้เทียนไม่ได้ทำการโจมตีต่อ เขากลับถือกระบองไม้สีขาวและมองดูมันแทน จากนั้นเขาก็พึมพัมกับตัวเอง “มันเป็นไม้ของผีและปีศาจจริงๆ น่าเสียดายที่มันยังไม่สมบูรณ์ มันเป็นเพียงของที่ไม่สมบูรณ์”
พัดกล้วยเซียนกังวลเกี่ยวกับโจวเหวิน ดังนั้นเธอจึงบินไปและยืนอยู่ตรงหน้าเขา ใบตองกลายเป็นพัด พัดไปที่ตี้เทียน
ตี้เทียนโบกแขนเสื้ออีกครั้ง แต่คราวนี้ ไม่เพียงแต่เขาดูดลมของพัดกล้วยเซียนเท่านั้น แต่แขนเสื้อก็ขยายให่ปกคลุมความว่างเปล่า มีแรงดูดมหาศาลดูดร่างของพัดกล้วยเซียน ทำให้เธอลอยเข้าหาแขนเสื้อโดยไม่ตั้งใจ
พัดกล้วยเซียนพยายามอย่างเต็มที่ที่จะใช้พลังธาตุลมเพื่อต้านแรงดูดของแขนเสื้อ แต่เธอก็ยังถูกดูดเข้าไป
โจวเหวินทนอาการเจ็บปวดและเรียกสดับวานร
แม้แต่ธิดาปีศาจก็ไม่เคลื่อนไหว ดังนั้นสัตว์อสูรระดับเร้นลับธรรมดาๆ คงไม่มีประโยชน์อะไรมาก ต่อหน้าสิ่งมีชีวิตระดับภัยพิบัติ การมีอยู่ของพัดกล้วยเซียนไม่สามารถช่วยอะไรได้นัก ตอนนี้สิ่งที่โจวเหวินคิดได้คือสดับวานร
ทันทีที่สดับวานรถูกเรียก มันพุ่งโจมตีที่ตี้เทียน ขณะอยู่กลางอากาศ ต่างหูที่หูทั้งหกของมันก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ร่างกายของมันเปลี่ยนไปตลอดเวลา
