คำพูดเหล่านี้ดูเย่อหยิ่งมาก แต่มนุษย์ที่เฝ้าดูรู้สึกเต็มไปด้วยพลัง
“ด่าได้ดี” เี่ยหลิวชวนอดไม่ได้ที่จะสรรเสริ
“มันเป็นแค่คนโง่ที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกไม่นาน ฮ่าๆ น่าสนใจจริงๆ” จางชุนชิวหัวเราะจนน้ำตาไหล
“จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าการมีเพื่อนแบบนี้ก็ไม่เลว” ตูกู่เกอผู้ึ่งอยู่เงียบๆมาตลอด จู่ๆ ก็พูดขึ้น
“น่าเสียดาย เขาบอกว่าเขาไม่คบเพื่อนอีกแล้ว” จางชุนชิวกล่าว
“ฉันจะปิบัติต่อเขาในานะเพื่อน ความต้องการมีเพื่อนของเขาเกี่ยวกับฉันยังไง” ตูกู่เกอกล่าวอย่างไม่แสดงสีหน้า
“นั่น… ก็จริง…” จางชุนชิวตระหนักว่าเขาไม่สามารถเถียงตูกู่เกอได้
“นั่นจริงอยู่แล้ว ฉันก็ต้องการเป็นเพื่อนกับคนที่น่าสนใจเหมือนกัน” เี่ยหลิวชวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
สำหรับจิ่วเย่ว เขาโกรธมาก เขาใช้ร่างความกลัวในทันที และต้องการให้จงือหยาตาย
โจวเหวินรู้สึกไม่สบายใจมาก จงือหยาได้รับบาดเจ็บสาหัส และอาการบาดเจ็บเหล่านั้นก็ยังคงอยู่ มันอันตรายเกินไปถ้าเขายังคงสู้ต่อไป
อย่างไรก็ตาม จงือหยาไม่มีความตั้งใจที่จะยอมแพ้ เขายังคงสู้กับจิ่วเย่ว
แม้ว่า จิ่วเย่วยังคงได้เปรียบ แต่เขาไม่สามารถจัดการจงือหยาได้อย่างสมบูร์เหมือนเมื่อก่อน
ความแข็งแกร่งของการต่อสู้ของจงือหยานั้นเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
