ภายใต้สถานการ์แบบนี้ จงือหยากล้าที่จะทำ ถ้ามันรู้ว่าการโจมตีครั้งนี้เป็นการโจมตีฟหลอก ร่างนั้นมีโอกาสที่จะ่าจงือหยา
อย่างไรก็ตาม ไม่เพียงแต่จงือหยาทำ ร่างนั้นก็หวาดกลัวเหมือนกัน มันไม่สามารถบอกความจริงเบื้องหลังการโจมตีได้
“แกมันโง่จริงๆ” จงือหยาพึมพำในขะที่เขามองไปที่ร่างที่ลอยหายไปในความว่างเปล่า เขาเก็บดาบของเขาไปที่ฝัก
ร่างนั้นสั่นสะท้านในความว่างเปล่าก่อนที่จะหายวับไปในทันที
“ฮ่าฮ่า เขาน่าสนใจจริงๆ” เี่ยหลิวชวนหัวเราะจนไม่สามารถยืดหลังให้ตรงได้
“นี่ไม่น่าสนใจ เขากำลังเสี่ยงชีวิตของเขา หากสิ่งมีชีวิตต่างมิตินั่นเห็นว่าการโจมตีของเขาเป็นการโจมตีหลอก เขาอาจจะตายไปแล้วในตอนนี้” ตูกู่เกอกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“กล้าโจมตีหลอกในสถานการ์นี้ คนๆนี้บ้าหรือโง่” จางชุนชิวกล่าวด้วยท่าทางแปลกๆ ขะที่เขามองไปที่จงือหยาบนสนามประลอง
“เขาไม่ได้ดูเหมือนคนบ้า” ตูกู่เกอกล่าว
“งั้นเขาก็เป็นคนโง่” เี่ยหลิวชวนกล่าว
“โง่?” จางชุนชิวกล่าวอย่างครุ่นคิด
ในสนามประลอง จิ่วเย่วได้ควบคุมร่างกายของเขาอีกครั้ง เขามองไปที่จงือหยาด้วยท่าทางที่ับ้อนและไม่พูดอะไร เขาเพียงกำหมัดและโค้งคำนับเล็กน้อยก่อนจะยอมรับความพ่ายแพ้และออกจากสนามประลองไป
“ยา… ยา… ยา…” ในตอนนี้
