“นั่นเป็นระดับที่มนุษย์อย่างเจ้าคาดไม่ถึง นอกจากนี้ยังเป็นพลังที่เจ้าไม่เข้าใจ ในสายตาของข้า เจ้าก็ไม่ต่างจากมด ดังนั้นอย่าพยายามเป็นศัตรูกับข้า เพราะนั่นจะนำความหายนะมาสู่มนุษย์” จิ่วเย่วกล่าวตามความเป็นจริง
“น่าเสียดาย” จงซือหยากถอนหายใจ
“เสียดายอะไร” จิ่วเยว่ถามด้วยความขมวดคิ้ว
“น่าเสียดายที่แกทำพลาด” จงซือหยากล่าว
“พลาด? พลาดอะไร” จิ่วเย่วมองไปที่จงซือหยาด้วยความสนใจ สำหรับเขาคำพูดของจงซือหยาเป็นเหมือนเรื่องตลก
“แกไม่ควรมาที่นี่” จงซือหยากล่าวอย่างจริงจัง
“ทำไมข้าไม่ควรมาที่นี่” จิ่วเย่วถามต่อ
“การ่าแกตอนนี้มันไม่ได้อะไร ฉันต้องการ่าแกระดับภัยพิบัติ เพราะฉะนั้น แกไม่ควรมาที่นี่” จงซือหบายังคงจริงจังมาก ไม่ได้แสดงอาการล้อเล่น
ทว่าจิ่วเย่วหัวเราะราวกับว่าเขาได้ยินเรื่องตลกที่ตลกมาก “เจ้าคิดว่าเจ้ามีโอกาส่าข้าเพียงเพราะเราทั้งคู่อยู่ในระดับความกลัวง้นหรือ? เจ้าต้องโง่ขนาดไหนถึงมีความคิดแบบนี้? แม้ว่าระดับของเราจะเท่ากัน แต่พลังและความเข้าใจของเรานั้นต่างกัน พลังในการต่อสู้ที่แท้จริงของข้านั้นอยู่คนละโลก ข้าเพียงแค่ต้องขยับนิ้วเพื่อ่าเจ้า มันไม่มีประโยชน์แม้ว่าเจ้าจะทำลายตัวเอง เจ้าไม่สามารถทำร้ายข้าได้”
